من یک آزادی خواه هستم

خبر رسیده از وضعیت آقای موسوی

2011-02-16T17:52:00.000+01:00

خبر رسیده از داخل کشور:

آقای موسوی در مکانی نامعلوم که شاید حتی منزل شخصی ایشان باشد تحت فشار شدید و جان فرسا قرار گرفته است تا قبول به روخوانی اعترافات از پیش تعیین شده وزارت اطالاعات را بکند. تا بدین وسیله بتوانند آقای موسوی و آقای کروبی را به سرعت بازداشت، محاکمه و مجازات کرده و تکلیف جنبش را نیز یکسره کنند. دلیل این بازی های از پیش تعیین شده مجلس نشینان هم جز این نبوده است.
رساننده این خبر آنقدر مطمئن و مورد تأیید می باشد که من شخصا تا خود آقای موسوی را نبینم به عدم صحت این خبر شک نخواهم کرد. مردم امروز است آنچه باید بکنیم. زیرا شاید فردایی دیگر نباشد.

ازل

پرواز شماره ۷ (مطالب ارسالی دوستان)

2011-02-16T01:19:00.000+01:00

این روز ها تلوزیون ایران بسیار فعال شده و بار دیگر مثل کبک سررا درون برف کرده و همه را کور و کر می پندارد، البته که خودش را به اون راه زده، بیچاره دیگه چاره ای نداره، و هر کس می آید و نطقی می کند تا حماسه 25 بهمن را کوچک جلوه دهد ولی افسوس که دروغگوییش بر همگان روشن است و تنها در خیالات خود دست و پا می زند، مصاحبه های دروغی ترتیب می دهد و میکروفون را جلوی دهان مردم بیچاره می گیرد که بگویید محکوم می کنیم این آشوب را، اشد مجازات را می خواهیم برای سران فتنه و با هزار حیله تکراری می خواهد به زور نشان دهد که مردم مخالف هستند با آن چه اتفاق افتاده

مجلسیان هم همچون بچه هایی که آب نبات چوبیشان را گم کرده باشند وسط مجلس می پرند و شعار می دهند، بابا یکم خودتون رو کنترل کنید، مجلسی گفتن، اینقدر سبک نباشید، و آقای لاریجانی مثل این که نان و نمک رهبری حسابی به دهانش مزه داده و حسابی نطق می کند که سران فتنه را مجازات کنید

بدانید که مشکل این ملت شما هستید وهرچه و هر که به شما وصل است، هرچه چرب زبانی کنید خودتان را به مسخره گرفته اید، شما هرچه بیشتر دست و پا می زنید زرد شدن چهره یتان از روی ترس بیشتر نمایان می شود، حال بیایید و بگویید تنها تعداد معدودی اخلال گر بودند که چند تا سطل زباله آ تش زدند، بهتر بود بگویید سطل زباله ای باقی نماند و همه را آتش زدند تا به شما بگویند خیال نکنید که گرفتید و اعدام کردید و همه چیز تمام شد،

ای جلادان تاریخ شما بودید که نوکرانتان را بر در ورودی مترو ها و تمام راه های اصلی اجیر کردید و تا کسی کلمه میم را بر زبان می آورد از ترس آن که نکند بخواهد بگوید مرگ بر دیکتاتور با چوب و چماق به جانش می افتادید وحتی به نا موس مردم هم رحم نمی کردید، ولی دلمان خنک شد که حسابی حالتان جا آمد، درسته باید هزار تایی سطل آشغال هزینه کنید و همه جا فریاد بزنید اموال عمومی را تخریب کردند ولی ارزشش رو داشت،البته چند تا صندوق صدقه کنده شده هم دیده می شد که نشون می داد مردم زورشون زیاد شده، شما اگر غصه اموال بیت المال رو می خوردید اینقدر باتوم و ابزار شکنجه نخرید که به جان مردم بیفتید

شما که صحبت از اعدام آقایان موسوی و کروبی می کنید بدانید که همه آزا دی خواهان که خون ایرانی در رگشان جریان دارد یک وجه مشترک دارند و آن ایستادن در مقابل دیکتاتورهایی هم چون شماست

مهم این است که این دو مرد ایستا ده اند وبا تمام تهدید هایتان هم چنان سر تعظیم فرود نمی آورند و اگر بار دیگر بخوانند مردم را، هر ایرانی خواهد آمد و جواب نه دیگری به شما خواهد داد، تا کی خواهید گفت این ها اقتشاش گر بودند و دسته ای عناصر وابسته

مگر نشنیدید صدای مادری که فریاد می زد و جوان ها را به شعار دادن تشویق می کرد

مگر ندیدید هر جا صدایی را خفه می کردید از جایی دیگر صدا بر می خواست

مگر ندیدید هر خیابانی را که می بستید خیابانی دیگر فتح می شد

مگر ندیدید با وجود این که انقلاب و آزادی را گرفتید باز هم خیابان هایی بودند که تعداد محدودتان نمی توانست همه جا باشند وبر این جمعیت ملیونی غلبه کند

مگر ندیدید با وجود تمام نیرو ها و موتور ها و فضای رعب و وحشتی که ایجاد کردید باز هم مردم نترسیدند، رنگ ازرخسارتان پرید و عابرویتان رفت و بار دیگر دنیا فهمید که هیچ ایرانی با غیرتی شما را نمی خواهد

چه بخواهید چه نخواهید باید برویدوحتما شعار ها را شنیدید که فریاد زده می شد:

مبارک، بن علی، نوبت سید علی

تا سید علی رو کاره، هر شب همین بساطه

بار دیگر گفتید این ها یک مشت عناصر بیگانه هستند که مردم همراهیشان نکردند

مراقب خود باشید،فردایی هم هست، اینقدر پوسیده و کهنه نباشید، یک مقدار حرف جدید یاد بگیرید، حرف هایتان تکراری شده و انسان حوصله اش سر می رود، یکم اون مغزتون رو پرورش بدید، درسته جلوی ما روتون نمی شه بگید هیچی بارتون نیست ولی تاریخ را بخوانید و ببنید دیکتاتور های با فهم و شعور تر از شما بر جای نماندند، شما که درون خود درگیرید، نه مردم را دارید و نه ابر قدرت های خارجی رو، پس چگونه امید ماندن دارید؟

به امید فردایی آزاد برای همه

آریا آرام نژاد - یه روز خوب (طرحی از ازل)

2011-02-13T21:45:00.000+01:00

اینجا ایران است سرزمین من – قسمت بیست و دوم (مطالب ارسالی دوستان)

2011-02-09T22:54:00.000+01:00

مطلبم اینبار شاید متفاوت به نظر آید اما با هم گشتی میزنیم در نگاه اول طولانی و شاید هم خسته کننده باشد اما همراه باشید تا که بتوانیم نگاه دیگری یباندازیم

حكم شرعی تاتو و كاشت ناخن

صافی گلپایگانی از مراجع معظم تقلید در پاسخ به استفائاتی حكم شرعی تاتو وكاشت ناخن را برای بانوان بیان كردند.

http://aftabnews.ir/vdcf1cdy1w6dyxa.igiw.html

دوستی دختر و پسر از نظر یک مرجع

مكارم شیرازی، احكام شرعی مربوط به ارتباط تلفنی دختر و پسر نامحرم، روابط اینترنتی و ... را در این پایگاه قرار داده است.

http://aftabnews.ir/vdce778zzjh8wxi.b9bj.html

تقلب در امتحان حرام است؛ از آن توبه کنید

مکارم‌ شیرازی این کار حرام است، جداً از آن توبه کنید و آن را تکرار نکنید و با اعمال نیک آینده گذشته را جبران نمایید».

http://aftabnews.ir/vdcewv8zejh8zzi.b9bj.html

استفاده از ماهواره حتی برای دیدن شبکه‌های استانی هم جایز نیست

مکارم شیرازی در پاسخ به یک استفتاء، استفاده از ماهواره را برای دیدن شبکه‌های استانی جایز ندانست.

http://aftabnews.ir/vdcdfj0foyt0ff6.2a2y.html

استفتا از یک مرجع تقلید درباره موتورسواری بانوان

عزالدین حسینی زنجانی ‌ موتورسواری و نیز دوچرخه‌سواری و اسب‌سواری بانوان با حفظ حجاب شرعی مانعی ندارد

http://www.aftabnews.ir/vdcb8wb8zrhb80p.uiur.html

حکم افتادن موبایل داراى قرآن در محل نجس

جعفر سبحانی باید هر چه زودتر آن را بیرون بیاورند و تا گوشى تلفن همراه را درنیاورده‌اند، از آن مکان استفاده نشود، مگر این که به مرور زمان مواد ضبط شده از بین برود.

http://aftabnews.ir/vdchkwnzx23nzid.tft2.html#page

پزشك محرم نيست

احمد خاتمي : ' پزشك محرم است ' ، صحت ندارد و پزشكان ، محرم بيماران نيستند.

http://www.irna.ir/NewsShow.aspx?NID=30224321

3 مرجع تقليد، اعزام ورزشکاران زن به خارج را «حرام» اعلام کردند

تشويق و اعزام زنان مسلمان به ميادين مسابقات خارجی با وضع لباس و پوشش ورزشكاران و حضور نامحرمان و اختلاط زن و مرد در مراحل مختلف، برخلاف موازين شرعی و حرام است و كسانی كه مخارج آن را از بيت‌المال مسلمين می‌پردازند ضامن‌اند و قاضی واجد شرايط بايد حقوق بيت‌المال را از آنان پس گيرد.

http://www.aftabnews.ir/vdci5zazpt1aru2.cbct.html

طولانی شد اما فکر کنم نیاز بود تا به اینجا رسید ، شاید هم خنده دار بود و تکراری .

اما این تکراری است که در سرزمین من به وجود آمده ، هیچ کدام از صحبتهای که از این آقایان قرار دادم مربوط به چند سده قبل نیست در همین زمان و تازه مربوط به همین چند ماه قبل است . همین دوره ای که مردم در بند هستند و مشکلات اجتماعی ، اقتصادی ، فرهنگی و ... در اوج است . روزی نیست که یکی از هموطنانم را با بهانه های واهی دستگیر نکنند و در خبرها نخوانیم که حکم اعدامی به طور مخفی اجرا شده است ، روزی نیست که کارخانه ای بسته و کارگران و کارمندانی اخراج نشوند ، هر روز آمار اعتیاد در میان جوانان سرزمینم افزایش مییابد ، هر لحظه نرخ تورم در سرزمین بالا و بالاتر میرود ؛ آمار طلاق و بچه های بی خانمان از مرز هشدار عبور کرده . و ..................

واقعا چه فکر میکنید

سکوت برابر دروغگویان ، حمایت از قاتلان انسانها ، تقلب در انتخابات و دست بردن در رای مردم ، دزدی و دست درازی به اموال ملی ایران ، به یغما بردن منابع کشور . همه و همه هیچ اشکالی ندارد .

امروز همگان میگویند که شما و دار ودسته تان دیکتاتور هستید حال به گوشی افتاده در چاه چسبیده اید ،

براستی که شما حتی ذره ای به آنچه که خود دین مینامید اعتقاد ندارید چون اگر همه آنچه را که حتی میگوئید قطره ای هم درست باشد پس در برابر ظلم و ستم ، دروغگوی ، دزدی ، دست درازی به اموال مردم و ...... که انجام میدهید بسیار در برابر مردم و دینتان مسئولید . متوجه شدید که خودتان هم میدانید که آنچه را که بافته و در حال ادامه آن هستید بجز یاوه و دروغ سرایی بیش نیست .

بزودی همین گفته هایتان را بر سرتان خراب خواهیم کرد تا بدانید که عاقبتان چیست

آینه (مطالب ارسالی دوستان)

2011-02-06T23:40:00.000+01:00

فکر در اتاقش مدام در حال حرکت بود. احساس متفاوتی داشت و نمی توانست آرام بگیرد. سئوالات جدیدی برایش پیش آمده بود. او همیشه از همین دو پنجره چشمش به بیرون نگاه می کرد و همه دنیا را آنچه که می دید می پنداشت. با خودش گفت شاید چشم های دیگری نیز باشد که من بتوانم از آنها نگاه کنم. شاید دنیایی دیگر نیز وجود داشته باشد متفاوت با آنچه که من میبینم. چرا تا به حال سعی نکردم آن را ببینم؟ چرا همیشه همه چیز را خلاصه کردم در این دنیای دور بر خودم. همه می گویند فکر قدرت زیادی دارد، آیا همه قدرت من همین است؟ می گویند فکر بسیار بزرگ است و به هر کجا که بخواهد می تواند سفر کند و برود، می تواند تجربه های جدید داشته باشد، ببیند و بیاموزد. پس چرا من همیشه در همین اتاق نشسته ام؟ چرا اینچنین کوچک و افسرده شده ام؟ چرا سفر به سرزمین های دور و دراز دیگر برایم جذابیتی ندارد؟

نمی توانست آرام بگیرد، گویی چیزی به او فشار می آورد، نیرویی شدید. می خواست از این اتاق که برایش زندانی شده بود رها شود. میلی شدید درونش موج می زد و می خواست فریاد بکشد که نه همه چیز این نیست که من هستم، می بینم و زندگی می کنم.

بلند شد خواست که حرکت کند وقتی اولین گامش را برداشت ترسید، دچار تردید شد و به خودش گفت کجا می خواهی بروی؟ می دانی آن بیرون چه شکلی هست؟می دانی در چه دنیایی می خواهی گام بگذاری؟ تجربه های جدید سختی هایی دارد باید برایش تلاش کنی، آیا می توانی، قدرتش را داری؟ اگر نتونستی آن وقت چه می شود؟

ایستاد. دچار تردید شده بود. با خودش گفت که شاید هنوز وقت آن نرسیده است. هنوز آماده نیست باید بزرگتر شود به بلوغ برسد آن وقت دانش و تجربه بیشتری خواهد داشت برای رویارویی با دنیای جدیدش.

این ها را با خودش می گفت ولی می دانست که ناراضی است. می دانست که با این حرفها می خواهد خودش را آرام کند یا توجیهی و سرپوشی بگذارد بر حرکت نکردنش، برای ایستایی.

می دانست که حرکت های جدید تلاش بسیار می خواهد، گاهاً سخت است و او دیگر به این اتاقش خو گیر شده بود زندگی در این اتاق بسته او را تنبل کرده بود و توان حرکتش را کم.

در اینجا همه چیز مهیا هست و راحت. همیشه یک نفر پیدا می شود که خوراکی به تو بدهد و تنها کافی است آن را بپذیری و بخوری، به همین راحتی. اصلا شاید همه دنیا همین است و هیچ چیز جدیدی وجود ندارد و ... کم کم داشت از این افکارش احساس غرور و بزرگی هم می کرد که چقدر داناو فهیم است و نیازی به دانشی ندارد.

صدایی شنید که برایش غریبه بود. پرسید تو کی هستی؟ صدا جواب داد من یک دوست هستم. من یک آینه هستم. آمده ام تا تو خودت را در من ببینی. کمی جلوتر رفت. فکر خودش را در آینه نگاه کرد و دچار وحشت شد. آیا این من هستم؟ اینقدر کوچک و حقیر، تاریک و سیاه. این همه بند و زنجیر چیست که بر دست و پایم بسته شده؟

پریشان بود و احساس عجز می کرد. آینه به او گفت من یک دوست هستم، من برای کمک به تو آمده ام. آمده ام که از این بند و زنجیرها رهایت کنم. آمده ام که تو را همراهی کنم برای سفر به سرزمین های تازه، برای زندگی جدید، برای تولدی دوباره.

فکر گفت چرا سراغ من آمدی؟چرا می خواهی کمکم کنی؟چرا من؟

آینه گفت این پرسشت نیز یکی از همان زنجیرهاست که بر وجودت بسته شده. حال که پنجره ای روبه دنیایی تازه برایت گشوده شده آن را پذیرا باش. گام بردار و حرکت کن. تو این نیستی که از خودت ساخته ای.

آینه دستانش را گرفت، با مهربانی به او آموخت و نشانش داد که چگونه افکار ناصحیح، خرافات، و بی حرکتی او را زندانی و اسیر کرده اند و قدرتش را و باورش را از او گرفته اند. به او درس جرات و جسارت داد، درس متفاوت بودن.

فکر دانست که خیلی چیزها هست که باید بداند و تجربه کند. خیلی از چیزها را دور بریزد و خیلی چیزها را بسازد.

او امروز سعی می کند تا خود نیز تلنگری باشد بر فکرهای دیگر. به این می اندیشد که خود و دیگر فکرهای در بند رهایی یابند.

پروازی دیگر – پاسخ (مطالب ارسالی دوستان)

2011-02-06T23:32:00.003+01:00

هدفم از نوشتن این مطلب هم جمع بندی از مطالب قبلیم هست و هم پاسخی به دوست گرامیم آرش

آرش جان به این دلیل پاسخی برایت نگذاشتم چون تصور می کردم در ادامه هدف و منظورم بهتر معلوم شود و با آخرین پاسخی که دادی ترجیح دادم مقصودم را روشن تر و مستقیم بیان کنم

شاید این طور تصور شود که من در بیرون گود ایستاده ام و توقعم زیاد است و خبر ندارم از مشکلاتی که وجود دارد و نمی دانم مردم با چه مشکلاتی دست و پنجه نرم می کنند

باید بگویم این گونه نیست، من سال ها در این سرزمین زندگی کردم و چنان با مردم سرزمینم یکی بودم که هیچ علا قه ای به مرزهای بیرون از این خاک نداشتم و دوستانم زمانی که صحبت از رفتن از این جا می کردند بی میل بودم و می گفتم جایم خیلی خوبه، تک تک مطالبی که در پروازهایم نوشتم با تمام وجودم دیده ام، لمس کردم و با ریزترین مسایلش دست و پنجه نرم کردم چون جزیی از مردم بودم، ولی به مرور زمان همه چیز برایم تغییر کرد و دیدم با این روندی که جامعه ما پیش می رود هیچ تغییری حاصل نخواهد شد مگر این که باز هم خون ها بدهیم و در نهایت بین بد و بد تر حق انتخابی داشته باشیم یا این که معجزه ای رخ دهد، چون دیدم همه جا صحبت از تغییر هست ولی نه تغییر خود، بلکه یا تغییر حکومت یا دیگران، یعنی مشکل را میدیدیم، خیلی واضح و روشن ولی فقط در طرف مقابل،اگر در خودمان بود زیاد مهم نبود

برایم دردناک بود زمانی که میدیدم آن چه حکومت می کند ما نیز می کنیم، حال چه از روی عادت و بی توجهی چه از روی اجبار و چه نا آگاهی ، و این رفتار ها در تک تک لحظات زندگی دیده می شد، چه در مذهب چه در رسم و رسومات چه در کوچه و بازار وجمع خانواده ها و دوستان

آرش جان، حرف من ایستادن یا نایستادن تو و دیگران نیست،من هم ایستاده ام، حرف من این است که ما در این آلودگی چه سهمی داریم

ما چون چوب خشکی هستیم آماده برای سوختن در آتش این حاکمان؟ یا چون آب روان، جاری و متنفر از آتش این زمان؟

بله درست می گویی تیر را با هم شلیک خواهیم کرد و هدفمان نقطه مرکز تاریکی است، مشکل این جاست که این تاریکی چنان در رگ و ریشه مان نفوذ کرده که جزیی از آن شدیم، این نظام دیگر نفس های آخرش را می کشد و در سراشیبی سقوط قرار دارد ولی افسوس که در این سقوط ما را هم به دنبال خود می کشد، چون ما را همرنگ خود کرده، ما را جزیی از این تاریکی کرده، با ما کاری کرده که دسته دسته و گروه گروه شدیم، بذر دروغ و تهمت و انگ چسباندن را در ما کاشته، ما را همچون خودش متعصب و پر از منم منم کرده،که حتی نمی توانیم یکدیگر رو تحمل کنیم،چه کسی می خواهد این مشکلات را حل کند، چه کسی تواناییش را دارد، جامعه ما بسیار آلوده شده، آن هم فرا تر از حد تصور، به حدی که چیزی دیر نمانده که خون یکدیگر را بمکیم، دیگر در این جامعه پدر به پسر رحم نمی کند، دوستی و محبت معنا نمی دهد چون همه چیز را از ما ربودند دیگر یک رنگ نیستیم، بلکه همرنگ خود حاکمان شدیم و می خواهند ما را با خود فرو برند به گرداب تاریخ ، به جایی که تنها خودشان هستند و همراهانشان که هزارار حیله و نیرنگ را پذیرفتند، و فرو خواهیم رفت همراهشان چون همرنگشان شدیم، چون هر آن چه گفتند هیچ نگفتیم، هر آن فرهنگ پوسیده ای که به خوردمان دادند خوردیم و حال این شد عاقبتمان که آزادی را از ما ربودند، و می برند و می کشند تا صدایمان در نیاید و صدایمان را خفه کردند، تا حرف می زنیم انگی می چسبانند و با اعتقاداتی که به خوردمان داده اند مجازاتمان می کنند، ما ییم ابزار دست اینان با آنچه پذیرفتیم از آن ها،

راست می گویی، همین امثال من بودند به وجود آورنده این خوی، این خرافات، این اعتقادات پوشالی، ولی به تو می گویم آرش همین ما خراب خواهیم کرد این خرافات را بر سر این حاکمان تا دیگر ابزاری نداشته باشند تا انگ بی خدایی بر سر مردمانم و اجدادشان بزنند، تا دیگر نتوانند سهراب هایمان را بکشند تا دیگر نتوانند بر سر هر محفلی جولان دهند

اجدادمان زنده اند، کورش زنده است، حال اگر مقبره اش را زیر آب کنند

با تمام احترامی که برایت قایلم آرش جان ولی باز خواهم نوشت، از همان سیاهی ها که همین حاکمان به خورده مردمانم داده اند تا بدان جا که آزادی را از آن ها صلب کردند، تا بدان جا که لباس پیغمبری به خود پوشیده اند و دیوانه وار بر مردمانم می تازندو سهراب ها و ندا ها می کشند، جعفر پناهی ها به بند می کشند و حق نفس کشیدن را از آزادی خواهان می گیرند.

آرش جان من قصدم بر مردم تاختن نیست، می دانم درد ها فراوان است،و سعی کردم از دو جنبه مسایل رو بررسی کنم ولی خوب شرمنده که در این میان کمی سهم مردم بیشتر شد و سعی می کنم اگر می نویسم بهتر بنویسم ،ولی نظرم همان است که در پرواز شماره یک گفتم " از ماست که بر ماست "

و حال باید این جمله را امروز معنای دیگر ببخشیم، ما برای آزادی ایستاده ایم، برای گرفتن آن چه که گرفتند از ما، و ایستاده ایم پس خواهیم گرفت و خواهیم زد ریشه نفاق و دو رویی و خواهیم پاشید بذر محبت و دوستی.

اینجا ایران است سرزمین من – قسمت بیست و یکم (مطالب ارسالی دوستان)

2011-02-03T22:50:00.000+01:00

دو اتفاق در چند هفته گذشته در سرزمینم افتاد که در هر دو منجر به ازدست دادن تعدادی دیگر از مردم کشورم شد شاید برای ما این گونه سوانح عادی شده باشد و این همان نکته ای است که باعث شده تصمیم گیران امروز سرزمینم به نفع خود استفاده نموده و ماجرا را به صورت دیگر نمایان سازنند حال این دو اتفاق البته هرچند در مورد اول بالاخره منجر به استیضاح وزیر و برکناریش شد اما آنچه که باید به نظرم دیده شود نوع نگرش آنها است

سانحه اول :

سقوط هواپیمای تهران ارومیه - من به نمایندگی از دولت و شخص رئیس جمهور در حال حاضر در محل سانحه سقوط هواپیما هستم.

خشم مردم ارومیه از بنرهای تبلیغی بهبهانی در تشییع جنازه قربانیان بوئینگ - در حالی که ما مشغول عزاداری بودیم و مجروحان نیز در بیمارستان ها با مرگ دست و پنجه نرم می کردند ، مسوولان راه و ترابری شبانه در حال طراحی، چاپ و نصب بنرهای تبلیغی حمید بهبهانی در خیابان ها بوده اند!

حال سانحه دوم :

در پي درگذشت و مجروح شدن تني چند از كاركنان شرکت ايران خودرو بر اثر حادثه تصادف - ساعت 23 و 30 دقيقه سه‌شنبه 5 بهمن ماه، يك دستگاه كمپرسي بنز حامل بار يكي از پيمانكاران در حال ورود از در شماره 9 ايران خودرو بود كه بر اثر بي احتياطي با تعدادي از كاركنان اين شركت برخورد و متاسفانه باعث كشته شدن 4 نفر و زخمي شدن 13 نفر از كاركنان اين شركت شد.

http://www.jamejamonline.ir/newstext.aspx?newsnum=100834166453

مرد بی هیاهوی صنعت ایران - فعالیت و پشتکار مدیران و کارکنان ایران خودرو، حتی در روزهای تعطیل ، نشان می دهد که نه تنها صنعت کشور بالنده شده بلکه آینده کارگران که سهامدار این مجموعه هستند نیز با این پشتکار تضمین می شود. ایران خودرو قبل از مدیریت نجم الدین در معرض ورشکستگی قرار داشت اما اکنون علاوه بر رشد تولید و کاهش تا 5 درصدی قیمت محصولات، قیمت سهام از 120 تومان به 400 تومان افزایش یافته است

http://www.bultannews.com/fa/pages/?cid=38798

به نظرتان شباهتی در دو سانحه ذکر شده وجود دارد ؟

اما جواب بعد از وقوع هر دو سانحه گروهی به حمایت از مدیر برخواسته و بسرعت شروع به قهرمان پروری کرده اند از یک سو با بنرهای تبلیغاتی آقای وزیر و از سوی دیگر با حمایت آنچنانی از مدیر ایران خودرو

براستی سرزمینم را چه شده است که آقایان هر طور که دلشان میخواهد رفتار میکنند سبب مرگ انسانها میشوند به جای جوابگو بودن به مردم و پاسخگو بودن حال حامی مردم شده اند .

در این سوانح جایگاه مردم کجا است ، آیا انسانهایی که باز جان خود را از دست داده اند و بازماندگان جز ...... بوده و هستند .

شاید با خواندن این مطالب اینگونه به نظر آید که آقایان براحتی جوانان سرزمین را به شکنجه و اعدام میکشانند و در برابرش برخورد و رفتارشان با این سوانح طبیعی جلوه دهد اما به نظرم اینگونه نیست ما و همه انسانهای سرزمینم باید بیاموزیم در برابر همه حقوقمان بایستیم به قول دوستی که همیشه میگفت در کوهپیمایی سنگهای بزرگ سبب سقوط نمیشود بلکه سنگریزه های زیر پا باعث افتادن انسان میشود

امروز باید به تصمیم سازان امروزمان بفهمانیم که ما در برابر همه حقوقمان ایستاده ایم و مبارزه میکنیم و حتی کوچکترین گذشتی هم نداریم .

یک بود یکی نبود (مطالب ارسالی دوستان)

2011-02-02T22:17:00.000+01:00

مادربزرگ می خواست برای نوه اش قصه تعریف کنه طبق معمول همه قصه ها، خواست که بگه "یکی بود یکی نبود غیر از خدا هیچکس نبود" ولی با خودش فکر کرد که این جمله مال قصه های قدیمی بوده، مال روزگاران گذشته . امروز خیلی ها هستند و از خدا هم شاید فقط اسمی مونده باشه، حالا دیگه خیلی ها خدا شدن.

با خودش فکر کرد چه قصه ای تعریف کنه، از چوپان دروغگو بگه و ماجرای دروغ هاش و عاقبت دروغگویی، دید آن موقع شاید فقط چوپانه دروغ می گفت و مردم حرفشو باور می کردن این روزها که دروغگویی یک امر عادیه.

با خودش فکر کرد داستان ضحاک و کاوه آهنگر و ماجرای همیشگی ظالم و مظلوم را بگه که هیچ وقت هیچ ظلمی باقی نمونده. اما دید این روزها اطرافمون پر شده از دیکتاتورهایی که به هر شکلی به مردمشون ستم می کنند.

با خودش گفت از فدارکاریها و جنگ آوری پهلوانان ایرانی و ماجرای جوانمردی و مردانگی بگه،از آرش که جانش را در تیر کرد برای نجات سرزمینش، یا اینکه نه بهتره از حسنک بگم و ماجرای ده شلمرود ، از شادی و بازیهای کودکانه، اصلا چرا باید فرزندان ما در کودکی درگیر مسائلی شوند که مربوط به بزرگترهاست ،خودش که بزرگ شد همه اینها را می فهمد و می بیند.

اما باز فکر کرد که اگر من امروز به فرزندم نگم و نیاموزم خیلی ها هستند که به او خواهند گفت و نمی دانم که چه ها خواهند گفت آیا درس درستی و راستی و جوانمردی خواهد بود یا ستمگری و مردم آزاری و ... .

مادربزرگ گفت از زندگی خودمون می گم . اتفاقاتی که همه روزه شاهدش هستیم، با آنها روزهامان را سپری می کنیم. از مردمان این سرزمین، از حاکمان ستمگرش که دشمن مردم هستند.

به یاد آورد زمانی که جوانتر بود بزرگترها از شاهی می گفتند که در حق مردم و مملکتش ستم میکرد، شاهی که با مردمش نبود. و ماجرای مردمی که به پا خاستند، به خیابانها آمدند و فریاد مرگ بر شاه سر دادند به امید داشتن روزهایی بهتر، به امید رسیدن به خواسته هاشون، همراه با بهترین ها برای سرزمین و کشورشان.

اما امروز سالها از آن ماجراها می گذرد و او بسیار غمگین است از آنچه که هر روز بر مردم و کشورش می گذرد. کسانی که خود را خدمتگزار مردم می نامیدند کسانی که ادعای درستی و دین و خداباوری داشتند، امروز خود ادعای خدایی دارند و دشمن مردم و انسانیت و شرافت هستند.

آنها حافظ جان و مال و ناموس مردم نیستند. آنها هر روز مردمان را به دار می آویزند. کودکان را یتیم می کنند و خانواده ها را بی سرپرست، پدران و مادران، خواهران و برادران را در بند می کشند. آنها همه این کارها را به نام خدا می کنند. برای برپا داشتن دین خود ساخته خود،و این تنها گوشه کوچکی است از آنچه می کنند.

آنها هر اندیشه و فکری غیر از آنچه خود می گویند را نمی پذیرند، قلم ها را می شکنند و هر فهم و آگاهی را در نطفه خفه می کنند و با ابزار قدرت خود سعی در محدود کردن و کور کردن اندیشه های روشن و تمایلات آزادیخواهانه دارند البته به خیال خود.

گفتن خیانتها و جنایتهای آنها از مثنوی هفتاد من هم بیشتر خواهد بود. و سنگینی این بار هر روز بر شانه های مردم افزون تر خواهد شد.

آنچه که ما امروز نیاز داریم که بدانیم و بیاموزیم درس مبازره است.

قدیم ها پهلوانان و جنگ آوران با زور بازو و شمشیر و سلاح به جنگ دشمن می رفتند اما امروز گویی شیوه مبارزه با این دشمن شمشیر و زور بازو نیست.

امروز قهرمانان ما آنهایی نیستند که پهلوانند و زورآور، وگرنه هر مگسی می تواند بازو بند پهلوانی داشته باشد. امروز قهرمانان ما به دنبال نام قهرمانی هم نیستند. آنها در پی آزادی و بازگرداندن حقوق خود هستند. امروز ، از زن و مرد و کودک و پیر، قهرمانان این سرزمین هستند.

سرزمین ما بزرگان و اسطوره های بسیاری به خود دیده است ولی شاید هرکدام از آنها در این دوران بودند به شیوه گذشته خود عمل نمی کردند. از گذشته ها تنها می توان تجربه آموخت و امروز می بایست راهی تازه را آغاز کرد برای زندگی بهتر برای همگان.

آری، آری، زندگی زیباست.
زندگی آتش گهی دیرنده پابرجاست.
گر بیفروزیش، رقص شعله‌اش در هر کران پیداست.
ورنه، خاموش است و خاموشی گناه ماست.

یکی از مشکلات من و شاید شما (مطالب ارسالی دوستان)

2011-01-29T01:48:00.001+01:00

هر روز که می گذرد مطمئن تر می شوم که اکثر ما حاضریم هرکاری بکنیم تا از دیگران بالاتر باشیم. هر جور شده می خواهیم بهترین صفات را برای خودمان معرفی کنیم و نشان دهیم که ما اشتباه نمی کنیم و فرد کوچک و بی ارزشی نیستیم.

اگر کسی از ما انتقاد کند و مثلا در مورد کاری که کرده ایم بگوید به این دلیل کار تو اشتباه بوده، همان لحظه ناراحت می شویم و در آن لحظه تمام فکرمان را به کار می گیریم تا توجیهی مناسب برای اشتباهمان پیدا کنیم. توجیهی که می گویم یعنی آن لحظه دلیلی برای کارمان اختراع کنیم تا آن را خوب و درست جلوه دهد.

در عین حال اگر کسی از ما تعریف کند انقدر خوشحال می شویم که انگار صاحب تمام کره ی زمین شده ایم. البته گاهی در این مواقع نیز سعی می کنیم با قیافه مان یا حرف هایمان درجه ی درست بودن کارمان را بالاتر ببریم.

مثلا در مورد همین انقلاب مردم تونس.
مبارزه را شروع کردند و یک ماهه توانستند پیروز شوند. همان موقعی که این خبر را شنیدیم با کشور خودمان مقایسه کردیم. آنها که معتقد بودند جنبش آزادی خواهی ایران راه اشتباهی را رفته و الان خاموش شده است، شروع کردند مقصر این کار را پیدا کنند. و ظاهرا آقای موسوی بهترین گزینه بود تا همه ی دلیل شکست جنبش باشد و چه کاری راحت تر از اینکه تمام جملات و حرکات و حتی طرز نفس کشیدن های ایشان را چنان بیان کنیم که این مقصر را به جنایت کارترین شکل ممکن جلوه دهیم و بگوئیم که اگر این فرد نبود ما الان در نهایت رفاه و آزادی زندگی می کردیم. همچنین نگذاریم کسی حتی یک لحظه به این فکر کند که اگر اشتباهی بوده اشتباه خود مردم بوده چون «خداوند به خاطر کودکی که برای راه رفتن چکمه ندارد ، باران را از همه دریغ نمی کند!»

کسانی که معتقد بودند جنبش ایران شکست خورده آیا به این فکر کردند که مشکل دقیقا کجا بود و به چه دلیلی جنبش به اینجا رسید؟ تا با اصلاح آن مشکل و یا پیدا کردن راه حل مربوط به آن مبارزه را ادامه دهند؟ -البته اگر که آزادی کشورشان را می خواستند- یا همان لحظه دنبال مقصر گشتند و او را هرچه قدر توانستند مقصر تر کردند تا خودشان مبراتر باشند؟!

قصدم تحلیل انقلاب تونس و مقایسه با ایران نیست. فقط خواستم مثال کوچکی آورده باشم تا کمی موضوع واضح تر باشد.

به نظرم این یکی از بزرگترین مشکلات ماست که همیشه از انتقاد فرار می کنیم. نمی پذیریم که اشتباه کرده ایم تا بعد از پذیرفتن، دلیل اشتباهمان را پیدا کرده و سپس به دنبال راه حل باشیم.

به کسی اجازه نمی دهیم متهممان کند و ضعف هایمان را آشکار سازد، زیرا تا وقتی که اینهمه وسیله برای توجیه در دنیا هست چرا باید خودمان مقصر باشیم؟و به راستی پذیرفتن به نفع ماست یا به ضررمان؟! نمونه بزرگترش همین نظام دیکتاتوری حاکم بر کشورمان! اگر به راستی آنها به جای حذف و کشتن مردم به حرف آنها فقط کمی گوش می دادند بیشتربه نفعشان بود یا به ضررشان؟! مردمی که می گویند: فریب دنیا را نخور. در مورد کارهایت کمی فکر کن. رفتاری که تو در پیش گرفته ای عاقبتش در تاریخ هزاران بار ثبت شده است و …. .

دیدن اشکالات و ضعف های دیگران خیلی برایمان آسان است و همیشه این کار را می کنیم. ولی مبادا یادمان برود همانطور که دیگران انسانند ما هم انسانیم، اشتباه می کنیم، نقاط ضعف داریم، ایرادات و اشکالاتی داریم که شاید وظیفه ی ما از بین بردن اشکالات مان است تا خودمان را به انسان ایده آلی که در ذهن داریم نزدیک تر کنیم.

پرواز شماره ۶ (مطالب ارسالی دوستان)

2011-01-29T01:39:00.003+01:00

...............در پیچ و تاب سیاه چاله زندگی اسیر بودن یا نبودن بودم، پیچ می خوردم و می رفتم به نا کجا آبادی که هم چون سرابی بود که تا به آن نزدیک می شدی محو می شد، می گشتم ولی نمی دانستم به دنبال چه، سوال داشتم ولی نه به جوابی می رسیدم نه سوالم مفهوم داشت، رفتم و رفتم، بهتر بگویم ماندم و ماندم

سواری دیدم سفید که می رفت با شتاب، گویی فقط شعارش رفتن بود و لحظه ای نمی ایستاد، شاید من تصور می کردم او سفید است، او بی رنگ بود،خالی از هر رنگی و چنان می رفت گویی زمان به دنبال او می رفت

از او پرسیدم به کجا می روی؟

گفت: "پشت دریا ها شهری است که در آن پنجره ها رو به تجلی باز است

بام ها جای کبوتر هایی است که به فواره هوش بشری می نگرند"

پرسیدم چرا می روی؟

گفت: "دور ها آوایی است که مرا می خواند"

پرسیدم چه با شتاب می روی؟

گفت: "هم چنان خواهم راند، نه به آبی ها دل خواهم بست

نه به دریا پریانی که سر از آب به در می آرند"

یه جورایی گیج شده بودم، حرفاش برام آشنا بود ولی نمی فهمیدم، می خواستم بیشتر ازش بدونم که چطور فکر می کنه، اعتقادش چیه

پس پرسیدم: آیینت چیست؟

گفت: "من مسلمانم، قبله ام یک گل سرخ، جا نمازم چشمه، مهرم نور

دشت سجاده من، من وضو با تپش پنجره ها می گیرم

در نمازم جریان دارد ماه، جریان دارد طیف، سنگ از پشت نمازم پیداست

همه ذرات نمازم متبلور شده است"

برق از چشمانم پرید، دیگر شک نداشتم انسانی متفاوت است، حس پرسیدن در من موج می زد و می خواستم تنها به جوابی برسم ولی با هر جوابی که او می داد به سوال های من افزوده میشد، در دلم می خواستم که همراهش بروم

پرسیدم: من هم می توانم به دنبالت بیایم؟

گفت: "به سراغ من اگر می آیید پشت هیچستانم"

پرسیدم: هیچستان کجاست؟

گفت: "پشت هیچستان چتر خواهش باز است، تا نسیم عطشی در بن برگی بدود، زنگ باران به صدا می آید، آدم این جا تنهاست، و در این تنهایی، سایه نارونی تا ابدیت جاریست"

پرسیدم از کجا می آیی؟ خسته هستی، به پشت سرت نگاه کن که چه گرد و خاکی به راه انداخته ای چه مسافتی آمده ای

گفت: "پشت سر نیست فضایی زنده، پشت سر مرغ نمی خواند، پشت سر باد نمی آید، پشت سر پنجره سبز صنوبر بسته است، پشت سر روی همه فرفره ها خاک نشسته است، پشت سر خستگی تاریخ است، پشت سر خاطره موج به ساحل صدف سرد سکون می ریزد."

دیگه شک نداشتم که این وایسادن تو کارش نیست، از سکون بیزاره، به خودم گفتم درسته با هر جوابش بیچارمون می کنه ولی تا دور نشده چند تا سوال دیگه هم ازش بپرسم

پرسیدم: از هیچستان چیزی نفهمیدم، یعنی آن جا باید چگونه باشیم؟

گفت: "ساده باشیم، ساده باشیم چه در باجه یک بانک چه در زیر درخت"

با خودم گفتم یعنی چه ساده باشیم، چه کاری باید انجام بدم، و همین را پرسیدم

گفت: "کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ، کار ما شاید این است که در افسون گل سرخ شناور باشیم، پشت دانایی اردو بزنیم، صبح ها وقتی خورشید در می آید متولد بشویم"

دوباره گفت: "کار ما شاید این است که میان گل نیلوفر و قرن پی آواز حقیقت بدویم"

....."چشم ها را باید شست، جور دیگر باید دید، واژه ها را باید شست، واژه باید خود باد، خود باران باشد"

پرسیدم: چگونه؟ فردا را چه کنم که می آید و من هیچ چیز ازش نمی دانم؟

گفت: "چتر ها را باید بست، زیر باران باید رفت، فکر را خاطره را ، زیر باران باید برد، با همه مردم شهر زیر باران باید رفت، دوست را زیر باران باید دید، عشق را زیر باران باید جست، زیر بارن باید چیز نوشت، حرف زد، نیلوفر کاشت، زندگی تر شدن پی در پی، زندگی آبتنی کردن در حوضچه اکنون است"

......."همیشه با نفس تازه راه باید رفت و فوت باید کرد،که پاک پاک شود صورت طلایی مرگ"

با هر جوابش گویی انفجاری در من اتفاق می افتاد، دیگه نمی دونستم چی بپرسم اما پرسیدم

پرسیدم: با این شتاب می روی آیا باز خواهی گشت؟

گفت: "روزی خواهم آمد و پیامی خواهم آورد، در رگ ها نور خواهم ریخت و صدا خواهم در داد: ای سبدهاتان پر خواب، سیب آورده ام سیب سرخ خورشید"

تعجب کردم و پرسیدم اصلا چرا می روی که بخواهی بر گردی ؟ چکار می خوای بکنی؟

گفت: "قایقی خواهم ساخت، خواهم انداخت به آب، دور خواهم شد از این خاک غریب، که در آن هیچ کس نیست که در بیشه عشق قهرمانان را بیدار کند"

دلم گرفت، سکوت همه وجودم را در خود فرو برد، این بار دیگر چیزی نپرسیدم و تنها گفتم

گفتم: "تو اگر در تپش باغ خدا را دیدی، همت کن و بگو ما هی ها حوضشان بی آب است"

نگاهی به من کرد و خندید، گویی لحظه وداع بود

گفت: "زندگی خالی نیست، مهربانی هست، سیب هست، ایمان هست،

آری

تا شقایق هست زندگی باید کرد"..................

( جملات این متن بر گرفته از مجموعه هشت کتاب سهراب سپهری می باشد)

اینجا ایران است سرزمین من – قسمت بیستم (مطالب ارسالی دوستان)

2011-01-29T01:34:00.003+01:00

در چند روز گذشته خبری را رسانه ها در صفحه خبری خود قرار داده بودند :

5 کشوری که می‌توان در آن‌ها شاد زیست

http://www.aftabnews.ir/vdci33azrt1az32.cbct.html

5 كشور براي شاد زيستن

http://www.donya-e-eqtesad.com/Default_view.asp?@=241346

5 كشوري كه مي‌توان در آن‌ها شاد زيست!

5 کشوری که می‌توان در آن‌ها شاد زیست

http://www.khabaronline.ir/news-125431.aspx

شاید این سئوال پیش آید چرا یک خبر را از سایتهای مختلف قراردادم این مسئله ای است که در ابتدا میخواستم به آن بپردازم خبرگزاریها با داشتن منابع نسبت به ارائه خبر می پردازند اما خبر((5 کشوری که می توان در آن ها شاد زیست )) را دیدم و شروع به یک جستجو در خبرگزاری های مختلف کردم دقیقا تیتر و مطلب در همه یکسان بود تعجب کردم که چه اتفاقی افتاده که یک خبر به طور یکسان در همه جا پخش شده تا اینکه با یکی از دوستان به صحبت پرداختم و او آدرسی را برایم ارسال کرد

http://www.prosperity.com/default.aspx

بله خبر بسیار کامل و دارای اطلاعات بیشمار بود چگونه میتوان خبری را برای دسترس قرار داد آنهم به شکل بسیار ناقص و اطلاعات محدود ، آری اینجا ایران است خبری که در نگاه اول نه سیاسی است و نه بیانیه ای است و یا حتی ردپای .... است را باید سانسور کرد چون که حاکمان سرزمین اینگونه میپسندند

آری این خوراکی است که هر روز برایمان آمده میشود و در اختیارمان قرار داده میشود در ابتدا میبایست ذائقه آقایان آن را بپسندد

اما این انتها نیست چون این ماجرا ادامه دارد حال کمی به پیش برویم و ادامه اطلاعات را بررسی کنیم با کمی بررسی به صفحه ای خواهیم رسید در خصوص وضعیت ایران

http://www.prosperity.com/country.aspx?id=IR

سرزمینم رتبه 92 در میان 110 کشور جهان است

1-اقتصاد

2-کار آفرینی

3-حکومت

4-تحصیلات (آموزش و پرورش)

5- بهداشت (سلامت)

6- ایمنی و امنیت

7- آزادی فردی

8- سرمایه اجتماعی

با دیدن این جدول و رنگهای موجود در آن بیکباره به یاد سالهای جنگ در کشورم افتادم و صدای آژیری که در هر لحظه نواخته میشد و بلافاصله صدایی که میشنوید علامت قرمز است و معنا و مفهوم آن است که ..........

امروز جنگی نیست ، امروز چندین سال از آن زمان گذشته و نسلی آمد و نسلی رفت اما هنوز در سرزمینم وضعیت قرمز است و جالبتر آنکه آقایان سعی دارند با قلم مو شروع به رنگ آمیزی کرده و پنهان کنند آنچه را که در آن هستیم .

پنهان کردن و نمایان نساختن و رنگ و لعاب دادن خود دروغی است بزرگ ، واژه ای که در هر لحظه سرزمینم را به درون سیاهی فرو میبرد .

پنهان کردن همان است که :

احمدی نژاد: ایران تنها با هدف مدیریت جهان، با کشورهای 5+1 یک گفت‌و گو می‌کند

احمدی‌نژاد : باید به سمتی برویم که در ایران فقیر و نیازمندی باقی نماند که اینها همه شدنی است.

احمدی نژاد:فرهنگ و آرمان و روش زندگی ملت ما به یک الگو نجات بخش برای آزادگان و عدالت طلبان تبدیل شده است .

احمدی نژاد:آزادترين انتخابات در ايران بود؛ امروز جمهوری اسلامی ايران با ثبات‌ترين كشور دنيا است

احمدی نژاد:در کشور ما سانسور وجود ندارد و مطبوعات آزاد هستند هرچه می خواهند بنویسند.

احمدی نژاد:از کشور‌های دیگر به ما مراجعه می‌‌کنند و از ما می خواهند تا ما تجربیات اقتصادی خود را در اختیارشان قرار دهیم.

پنهان سازید و در این مخفی سازی با کمک همکارانتان حرکت کنید .

که ما هنوز هستیم و خواهیم گفت آنچه را که شما سعی در نهان کردن آن دارید .

اینجا ایران است سرزمین من – قسمت نوزدهم

2011-01-19T12:17:00.000+01:00

گلویم خشکیده است میخواهم فریاد بکشم اما نمیتوانم ،گلویم سخت فشرده شده است

میخواهم تقاضای کمک کنم دستانم را حرکت میدهم اما نمیتوانم ،دستانم در اختیارم نیست

میخواهم بایستام پاهایم را بلند میکنم اما نمیتوانم ،قدم بردارم توانی برای جلو رفتن ندارم

چشمانم و گوشهایم میبینند و میشنوند . خسته تر از همیشه خودم را رها بر سطح میکنم

چه دورانهایی را دیده ام ، چه لشکرهایی آمدند و رفتند گاه جای جایم را سوزاندند و گاه به یغما بردند و زمانی کاخ برم ساختند و زمانی حجاب بر سرم کشیدند ،زمانی جدا کردند از تنم قسمتی

بزرگ بودم و صاحب نام ، کندند و سوزاندند و کشتند تا که کوچک شوم و بی نام

اما من ایرانم سرزمین دلیران ، سرزمین آبهای خزر تا نیلگون فارس ، سرزمین یلان سیستان تا سلحشوران کرد

گلویم را فشردید که فریاد نکشم ، دستانم را قطع کردید که گره نکنم ، پاهایم را بستید که نتوانم بایستم ،

اما من ایرانم سرزمین آزادی و آزادگان

باز هم میپرورم مردان تا که به ایستند از برای نامم و آزادگی ،

گلویم آزاد و دستانم گره ؛زنجیر ها گشوده خواهد شد در صبح فردا .

کودکان باز هیاهو خواهند کرد در کوچه ها ،

بلبلان بدون ترس میخوانند بر کوی ها

جنگلهایم باز خواهند گشت ، ماهیانم از آلودگی نخواهند مرد ، مردمانم اکسیژن تنفس میکنند نه دود ،قلم ها خواهند نوشت بدون محدودیت ، دوربین ها بر سه پایه وتصویرها آزاد ، آبهای گفتگو روان

مسافران بی دغدغه و بی سانحه در راه ، و حق آزادی برای همه

آزادی به وسعت کوهها ، ژرفای دریاها و بلندای آسمانها . آزادی در بر میگیرمت با آزادمردان

تقدیم به همه آزاد مردان ایران زمین

انسان (مطالب ارسالی)

2011-01-19T11:59:00.001+01:00

این روزها ایران با مشکلات بسیاری مواجه است، مشکلات اقتصادی، سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و خلاصه در هر زمینه ای که وارد میشوی، پای صحبت هر کارشناسی که می نشینی، در اخبار و رسانه ها همه جا صحبت از مشکلات است از هر نوع و همه به دنبال راهکاری برای حل آن، برای بیرون آمدن از بحران یا جلوگیری از بحران هستند.

اما علت این همه مشکلات چیست؟ عدم برنامه ریزی صحیح، نداشتن هدف، نبود کارشناس، کمبود بودجه، عدم مسئولیت پذیری و ... بسیاری از دلایل دیگر. اما آنچه که این روزها فکر مرا بسیار به خود مشغول کرده مشکلی است به نام انسان، همین موجود دوپا که ادعا و غرورش گوش دنیا را کر کرده. نمی دانم این مشکل تنها مختص به ایران است و ایرانی یا فرقی نمی کند هرکجای دنیای بروی انسان همین انسان است با همین خصوصیاتش.

شاید نپذیریم ولی به نظرم بسیاری از مشکلاتی که وجود دارد از خود انسان ناشی میشود. اگر نگاهی به اطرافمان بیاندازیم؛ در خانواده دچار مشکل می شویم و راه حلمان فرار است یا از طرف مقابلمان یا از محیطمان. در محل کارمان با مشکلاتی روبه رو می شویم مدتی تلاش می کنیم برای حل آن یا وفق دادن خودمان با شرایط، اما زمانی که خسته شدیم به فکر فرار می افتیم اینکه بهتره یک کار جدید پیدا کنم. در شهری که زندگی می کنیم مشکلاتی داریم به فکر کوچ کردن به شهری دیگر می افتیم و همین طور در مورد کشورمان، به فکر مهاجرت به کشوری دیگر می افتیم و همین طور می چرخیم و در حرکتیم اما نمی دانم که آیا مطلوب خودمان را پیدا می کنیم یا نه؟ شاید بسیاری از ما با انگیزه تغییر پا در محیط جدید گذاشتیم یا با افراد جدید برخود کردیم به این امید که خودمان و دیگران و محیطمان را تغییر دهیم و گاهی بسیار تلاش کردیم و هزینه های بسیار پرداختیم اما شاید آن نتیجه اندک و ناچیز و یا موقتی و زور گذر و برگشت پذیر یا ما را دلسرد کرده باشد یا به این نتیجه برسیم که بهتره ما هم این شرایط را بپذیریم و با آن کنار بیاییم و زندگی همین است و یا تصمیم گرفتیم محیط تازه ای را تجربه کینم و افرادی دیگری و حرکتی دوباره تا شاید شرایط جدید جوابگوی نیازهای ما، سلایق و اعتقادات ما باشد. اما گویی هرکدام تاریخ مصرفی دارد و باز به همان تجربیات قبلی می رسیم و به همان احساس ها و افکار. ایراد کار از کجاست از من است یا از دیگران، از فرهنگ است یا اقتصاد، از سیاست است و قدرت حاکمان یا از دین و اعتقادات، یا از انسان است با همه ویژگی هایش که به وجود آورنده فرهنگ، سیاست، اقتصاد، دین و ... شده است؟ آیا این انسان است که باید تغییر کند یا شرایط و قوانین حاکم بر جامعه؟

مدتی است اخباری را می شنویم در خصوص دستگیری و آزار و اذیت عده ای از بهاییان، مسیحیان و اقلیت های دینی و یا گروه ها و احزاب سیاسی. صحبتی که استاندار تهران آقای تمدن و یا دیگر همکارانشان داشتند که همه این جریانات فکری را فاسد و منحرف خواند که تحت تاثیر دشمن دچار تهاجم فرهنگی شده اند و از این دست افاضات بسیار می شنویم.

اما سئوال این است معیار تشخیص درستی از نادرستی چیست؟ چطور یک نفر می تواند خود را بر صراط مستقیم بداند و دیگران را منحرف، فاسد، گمراه، منافق، دشمن و ... . با چه حکم و سندی خود را مبرا از همه اینها بداند و دیگران را لایق توبیخ و استنطاق و زندان و شکنجه.

آیا این مشکلات به وجود آمده از دین ناشی می شود یا از ما انسانها که دانسته و نادانسته خود را بر حق می دانیم و افکار و اندیشه هایمان را درست و دیگران را ناآگاه و ملحد و ...

چه دینی است که توهین و ناسزا، ظلم و شکنجه، تهمت و افترا را جایز می داند و یا اصولا باید چیزی تحت عنوان دین این مسائل را جایز یا ناشایست بداند، حرام یا مباح بداند و حکم صادر کند یا برای هر انسانی شایسته است که فارغ از دین و سیاست و مقام و همه الفاظهای دیگر، صحیح رفتار کند.

آیا باید دین را مقصر دانست آیا باید اسلام، مسیحیت، بهاییت و یا هر نام دیگری را به مسلخ برد، متهم کرد یا ما انسانها که همه این ها را بهانه ای قرار داده ایم برای رفتارهای خودپسندانه خودمان. آیا دیکتاتوری و ظلم و بی عدالتی زاییده ما انسانهاست یا زاییده سیاست و فرهنگ و دین؟

فکر می کنم انسانی که امروز در زمینه علم و دانش و فن آوری پیشرفت کرده و توانسته جهان را به شکل کنونی اش به وسیله امکانات و تکنولوژی تغییر دهد بتواند در این جهان نیز درستی و راستی را برقرار کند. اگر انسان توانست تا اندازه ای تاریکی جهلش را با علم و تلاش هرچه بیشتر در آن بزداید باید برای بیرون رفتن از این تاریکی درونی نیز تلاش کند برای یافتن معیارهای درستی در فکر و اندیشه و عمل در غیر این صورت در زیر این آسمان همه جا یکرنگ خواهد بود و مشکلات همچنان باقی.

شاهزاده پارسی – طرحی از ازل

2011-01-14T00:00:00.000+01:00

پرواز شماره ۵ (مطالب ارسالی دوستان)

2011-01-13T16:06:00.001+01:00

..............این جا هر چیز بهایی دارد، هر چیز ارزش خاص خود را دارد، ارزش هر چیز بستگی به استقبال مردم دارد و شاید بهایش اصلا متناسب با نوع کالا نباشد، یعنی علاقه مردم تعیین کننده قیمت است

این جا زندگی کردن خیلی سخته، پول در آوردن سخته، کار کردن سخته، آزاد فکر کردن سخته، نفس کشیدن سخته و بدتر از همه مردن هم سخته

زندگی کردن هزینه داره، فکر کردن هزینه داره، حتی ممکنه به قیمت جونت تموم بشه البته اگر بخوای آزاد فکر کنی، مردن هم هزینه داره، یعنی وقتی می میریم ولت نمی کنن، جنازتو دو دستی می چسبن نکنه فرار کنی

نمی دونم چرا این جا اینقدر علاقه به مرده و حلوا و جنازه و گریه زاری و قبرستون دارن، کافیه یکی بمیره قبل از مرگش همه با خبر می شن، انگار لحظه جون دادنش همه حاضرند و با هم این کارو انجام میدن، اگر همین شخص تو زندگیش محتاج یه هزاری بوده شاید کسی اصلا نمی شناختتش، اگر تو خیابون میدیدش از اون طرف رد میشد ولی الان در تک تک مراسم ختم هاش حلوا خوری می کنه

مردن این جا هزینه گزافی داره، شاید میگید نه بابا این طوریام نیست، می میری راحت می شی ولی واقعا این طور نیست

من توصیه می کنم اگر هزینه مردن رو ندارید خواهشن نمی رید چون یا خودتون رو بد بخت می کنید یا خوانوادتون رو

اگر هزینه یک قبر در بهشت زهرای تهران رو نگاه کنید بین 10 ملیون تا 20 ملیون تومان هست، یعنی بستگی به شرایط اقلیمی آب و هوایی شمال جنوبی نزدیک دوری داره، یعنی دیگه کم کمش رو 10 تومان حساب کنید، این قیمت خیلی بیشتر از بهترین خانه های شمال تهران به متر مربع است و هر سال بر قیمت آن افزوده می شود، واقعا خانه مرده ها از زنده ها چقدر گران قیمیت تر است، البته حق دارن چون قبر های این سرزمین مخصوص هستند، می گن شبا 2 نفر میان توش به نام نکیر و منکریعقه انسان رو می گیرن سوال پیچش می کنند، سوالایی می پرسن که اگه بلد نباشی مردودی، مثلا امام اولت کیه دومت کیه،نماز چنتاست و سوالایی از این قبیل، البته سوالاشون راحته،یه وقت فکر نکنید ازتون می پرسن تو دنیا چه کار کردی، برای آزادی چه کار کردی،چند بار تن به ذلت دادی، چند بار در مقابل ظلم سکوت کردی،اصلا فهمیدی این جا چکار کردی یا فقط بودی و حالی به حولی،آره نگران نباشید سوالاشون راحته از این قبیل سوالات نیست البته میگن امسال یه سوال جدید این نکیر و منکر می پرسن که پول یارانه ها رو چکار کردی

پس برای چنین قبر های مدرنی باید 10 تا 20 ملیون پول داشته باشی مگر این که بگی تو بیابون خاکت کنند، این مبلغ جدا از پول غسال خونه و حمل مرده و قبر کن وکفن و نماز میت خون وقرآن خون و کرایه ماشین حمل مرده و.......است، تازه بعدشم مراسم سوم و هفتم و چهلم و سال و.......هست، دیگه با هزینه حلوا و خرما و شربت و چایی و میوه و چلو کباب ها حساب کنید سر به فلک میزنه، خیلی شدا خودم فکر نمی کردم، البته هزینه قبر تو شهرای دیگه کمتره

واقعا با این پول چه کارها که نمی شه کرد، چه مشکلاتی رو رفع کرد، به چندنفر کمک کرد، یعنی یک مرده اینقدر ارزش داره که ملیون ها تومان به همراه خودش زیر خاک ببره، پولی که می تونن زنده ها قبل از این که بمیرن ازش استفاده کنند

مردم این سرزمین علاقه زیادی به مرده و مرگ و میرو کشتن وترسیم کردن صحنه مرگ و اینجور چیزا دارن، نمونش رومی شه در تمام زندگیشون دید، چه در مذهبشون چه در رسم و رسوماتشون، و چه در گوشه خیابان های شهرشون و دولتشون هم بدتر از همه، مرده اینجا چنان ارزشی داره که زنده پشیزی در مقابلش نمی ارزه نمونش رو میتوان در همین قتل میدان کاج دید که یک انسان داره نفس می کشه، صدای فریاد کمک از نگاهش مشخصه ولی فریاد رسی نیست، همه دوربین به دست شمارش معکوس لحظه مرگش رو می شمرند و تا آخرین نفسش رو میکشه تازه می فهمند که وای مرد و بساط گریه و زاری و آه و افسوس به راه می شه و بعدش هم خواستار اعدام قاتل می شن تا در صحنه جان دادن یک نفر دیگه هورا بکشند،جدی مردا، چه راحت، این نمو نه ای ساده و عملی بود البته که جای تعجبی نیست چون هر سال به مدت 2 ماه امام حسینشان و فرزندانش را پای منبر هاشان سلاخی می کنند و صحنه جان دادنشان را به تصویر می کشند و همچون صحنه میدان کاج آه و زاری می کنند و هر سال میلیارد ها تومان هزینه می کنند و ادعا می کنند که برای زنده نگه داشتن یاد حسین این کار را می کنیم، برای احیای امر به معروف و نهی از منکر این چنین می کنیم، می گویند حسین برای آزادی این کار را کرد، تن به ذلت نداد، به تصویر کشیدن صحنه قتل یک نفر چه امر به معروفی است، سر بریدن و......چه نهی از منکری است، اگر او برای آزادی کاری کرد ما چه کردیم،برای آن ها که اکنون زنده اند و برای تن به ذلت ندادن در زندان به سر می برند چه کردیم، چه لذت عجیبی دارد دیدن مرگ دیگری

بله این جا مرده حکم طلا دارد، دولت هم هر چند وقت یه بار استخوان هایی که معلوم نیست کجا قایم کرده میاره به عنوان شهدای جنگ تحمیلی، و جالب این جاست که اینا بعد از 20 سال تموم نمیشن

این جا زندگی هزینه دارد، نفس کشیدن هزینه دارد، و در این بازار مرده چه سخت است نفس کشیدن،

این جا هر چیز ارزشی دارد و هر چیز هزینه ای، این جا هزینه آزادی مرگ است و هزینه مرگ...............

لبخند مسیح - طرحی از ازل

2011-01-13T12:55:00.000+01:00

تقدیم به خانم مسیح علی نژاد

تقدیم به سایت ریشه‌ها - طرحی از ازل

2011-01-10T23:03:00.002+01:00

اگر مورد پسندتان قرار گرفت، استفاده کنید.

تقدیم به سایت آزادگی – طرحی از ازل

2011-01-10T23:02:00.001+01:00

اگر مورد پسندتان قرار گرفت، استفاده کنید.

اینجا ایران است سرزمین من – قسمت هجدهم (مطالب ارسالی دوستان)

2011-01-09T15:35:00.000+01:00

ساعات زیادی را با خودم درگیر بودم باز هم اتفاقی دیگر در سرزمینم افتاد و وقتی واکنشهای آن را بررسی میکردم نمیتوانستم باور کنم که چه شده است

نزدیک به دو ماه پیش بود که همه روزنامه ها ، سایتها و رسانه های تصویری خبری از حادثه ای دادند :

جزئیات جنایت مرگبار سعادت‌آباد از زبان فرمانده ناجا

سردار حسین ساجدی نیا چهارشنبه شب در تشریح این حادثه گفت: درپی اختلاف مالی و ناموسی دو نفر در میدان كاج سعادت آباد تهران جنایتی شكل گرفت كه در پی آن یكی از این دو به دست دیگری به قتل رسید.

http://www.asriran.com/fa/news/143706

در سرزمینم جنایتی رخ داد ، جنایتی که در نوع خودش بسیار هولناک بود و در این خصوص بحث من اینکه مکافات عمل قاتل چه میبایست باشد و چه هست نیست. اما بحث اصلی من از سویی آغاز میشود که نگاه مردم در زمان به وقوع پیوستن جنایت بود عده ای دوربین به دست شدند و سریع فیلم برداری کردند و گروهی فقط نظاره گر و تا به انتها.

در آن زمان هر چند برایم درکش مشکل بود با خود می اندیشیدم اگر من بودم چه میکردم و .... اما زمانی گذشت بازهم بحثها ادامه داشت اما صفحات ورق میخورد

هفته آینده، اعدام قاتل جنایت سعادت آباد در ملاء عام

http://www.khabaronline.ir/news-119307.aspx

باز هم جلوتر

عامل جنایت سعادت آباد صبح چهارشنبه در میدان کاج اعدام خواهد شد

http://www.khabaronline.ir/news-120698.aspx

و بالاخره

عامل جنایت سعادت‌آباد به دار آویخته شد

http://www.asriran.com/fa/news/151816/عامل-جنایت-سعادت‌آباد-به-دار-آویخته-شد-گریه-های-مادر-مقتول-در-دادگاه-کسی-به-داد-پسرم-نرسید

اما آنچه که در انتهای این حکم به چشم میامد حضور گروه زیادی از مردم بود که به نظرم بیشتر شبیه کسانی میبودند که برای تماشای یک فیلم سینمائی حضور پیدا کرده بودند واقعا سرزمینم را چه شده است بسیار دورتر در زمان گلادیاتورها و در سرزمین رومیها این تصاویر دیده میشد هر چند که آنهم را ما در فیلم ها دیده ایم

به یاد بیاوریم حماسیترین فیلمی که در این خصوص دیده ایم از نظر نگارنده شاید در این خصوص اسپارتاکوس است صحنه ها را در ذهنمان اسلاید ، اسلاید به جلو ببریم صحنه ها قرار گرفتن برده ها در برابر هم و آغاز جنگ دو گلادیاتور و شور و شوقی که تماشاچیان از خود به راه انداخته اند ودر انتها با نشان دادن انگشت شصت رو به پائین از سوی پادشاه و کشته شدن یک نفر با دست زدن همه به پایان میرسد .

حال تصاویری را که با هم در ذهنمان دیدیم که همگان نشان از وحشی گری رومیها در آن زمان می دانند را با تصاویری که از تلویزیون میلی ایران و خبرگزاری ها پخش کردند مقایسه کنید

انبوه جمعیت برای دیدن لحظه ای که جانی گرفته میشود و از همه جالبتر فریاد تشکر تشکر گروهی ، و مصاحبه های تعداد دیگری با سینه های سپر شده و اعلام حمایت و ...

چه تفاوتی کرد کار امروز این انسانها و آنچه که در گذشته اتفاق میافتاد در سطرهای بالاتر توضیح دادم که دراینکه یک قتل اتفاق افتاده و یک انسان جانش را از دست داده و اینکه حتی قاتل هم باید مکافات عملش را هم طبق قانون ببیند شکی ندارم اما نوع نگرش ما به مسئله است که برایم مشکل ساز شد آنجائی که برای دیدن مرگ صف کشیده شده است و در قسمت دیگر برای یک اقدام صدای تشکر بلند میشود .

واقعا ما را چه شده است انسانی رفت و در پی آن انسان دیگر ، ولی اینان مقصر بودند آیا شخصی که به سادگی از کنار ماجرا گذشت ، شخصی که به جای در دست گرفتن دوربین و فیلمبرداری میتوانست اقدام دیگری کند ، مامورانی که در انجام وظیفه شان کوتاهی کردند ، فرماندهانی که میبایست هم خود تصمیم قاطعتری میگرفتند و هم خود را به صحنه میرساندند ، مرکز اورژانسی که باید سریعتر اقدام میکرد ، مجریان قانون ، پرورش دهندگان فکر واندیشه و ..... بسیار دیگر آیا مقصر نیستند.

شمائی که امروز طبل بر دست گرفته اید و فریاد تشکر راه انداخته اید آیا با اجرای یک حکم و نادیده گرفتن حقوق صدها و هزاران انسان دیگر نمیبایست فریاد زد ،

آیا این اقدام به این اندازه بزرگ بود که باید بوق و کرنا برایش به راه انداخت و به زندان کشیدن انسانها به جرم اندیشیدن را نمیبایست حرف زد

مگر آنکه خود با تصاویرتان اعتراف میکنید که آنقدر کوتاهی ، چشم پوشی و اغماض در اجرای قانون داشته اید که حال با یک اقدام گرمیتان کرده و پر حرارت شده اید .

اینجا ایران است سرزمین من – قسمت هفدهم (مطالب ارسالی دوستان)

2011-01-04T20:19:00.000+01:00

کلمه ای را امروز بیش از همیشه در محافل و صحبتهایی که با دوستانمان داریم و یا حتی در صفحات وب نظاره میکنیم و هر بار در مقابل چشمان رژه میرود. واژه های " مهاجرت و پناهندگی" است .

دیر هنگامی است که این واژه مورد بحث است ولی آنچه که امروز مرا وادار به نوشتن این مطالب کرد شاید اتفاقاتی است که در حال به وقوع پیوستن است

مرگ مهاجران در آب های خروشان استرالیا

روزنامه شرق>شماره 1137 27/9/89 >صفحه 10

اعزام نیرو به مرز یونان و ترکیه برای جلوگیری از پناهندگی

این درحالی است که بنا به گزارش برخی از روزنامه‌های آلمان حدود ۲۰ روز است از اعتصاب غذای ۲۴ پناه‌جوی ایرانی هم می‌گذرد. هفت تن از آنها در اعتراض به شرایط پناهندگی در یونان، دهان خود را دوخته‌اند.

متن کامل خبر

اعتصاب غذای پناهندگان ایرانی در یونان

http://zamaaneh.com/humanrights/2010/08/post_682.html

پناهندگان ترکیه، زندانیان بدون سلول

طبق آخرین آمار موجود، در سال ۲۰۰۹ نزدیک به دو هزار ایرانی جدید در دفاتر کُمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد در ترکیه ثبت نام نمودند.a آنان با شرایط فوق العاده سخت مواجه هستند و تحمل این شرایط، برای کسانی که مجبور می شوند بطور ناگهانی فرار کنند طاقت فرساست. به گفتۀ یکی از آنان "انگار ما لابه لای اتفاقات پس از انتخابات به فراموشی رفتیم... دستمان به جایی بند نیست و صدایمان به جایی نمی رسد".

http://www.if-id.de/New/index.php?option=com_content&task=view&id=7316

واقعا سرزمین من را چه شده است که انسانها مهاجرت و پناهنده شدن را به ماندن ترجیح میدهند در فکرم اینطور میگذشت خب این مسئله مربوط به امروز و یا دیروز نیست و به سالهای دورتر هم بر میگردد ولی این روزها روندی در آن مشاهده میشود که شاید در گذشته اینگونه نبوده است روندی که انسانها برای رفتن حتی با جان خود هم معامله میکنند و در هر لحظه به دنبال یافتن فقط راهی هستند که بتوانند خارج شوند.

و از سوی دیگر هم همه آنها حتی شرایط زندگی در کشور دیگر را هم میدانند ،

میدانند که حتی زندگی راحتی را تجربه نخواهند کرد پس چه اتفاقی افتاده است .

آیا سرزمینم به اندازه کافی بزرگ نیست که همگان بتوانند در آن به زندگی بپردازند

آیا سرزمینم نمیتواند برای همه شغل ایجاد کند و شاید هزاران آیا دیگر

شاید بتوانیم به همه این سئوالات جواب مثبت دهیم اما پس چرا باز هم پدیده مهاجرت و پناهندگی وجود دارد .

فکر کنم باید آن را طور دیگر نگریست . سرزمین من بیشتر از همیشه در اسارت حاکمانی است که در هر لحظه خاکم را به شکلی که خود میپسندند در آورده اند ، حاکمانی که به جای همه تصمیم میگیرند و اجرا میکنند . هیچ کس حق صحبت و ابراز نظر را ندارد .همیشه باید به یک صورت زیست کرد .

سرزمینم هر روز تنها تر شد و با پدیده ای به عنوان فرار مغزها روبرو گشت .

کمی قبلتر شاید بسیاری اینگونه می اندیشیدند که برای تحصیل ، آموختن قدم بر میدارند اما امروز به جز آنانی که برای آموختن گام برمیدارند ، انسانهای دیگری هم به حرکت در آمدند آنانی که با تلاش دارای تخصص و هنر وفنی شدند نیز گام در خروج نهادند.

همه و همه در پی آزادی بوده اند و هستند و برای بدست آوردنش حاضرند از هر آنچه که دارند بگذرند و از سویی دیگر مستبدان این سرزمین شرایط زیست را هر روز محدودتر و فشرده تر میکنند اما براستی این پایان نخواهد بود روزی که به زودی خواهد رسید همه دست در دست هم ایران را خواهیم ساخت ، ایرانی آزاد برای همه و همه برای ایران .

باور (مطالب ارسالی دوستان)

2010-12-31T00:42:00.000+01:00

شب بود و هجوم افکار اجازه نمی داد که بخوابم. به فردا فکر می کردم و کارهایی که می بایست انجام می دادم. آنها را مرور می کردم. یادم باشد فردا باید فلان کار را انجام بدهم، فلان تماس را بگیرم، فلان جا بروم و ... و بسیاری افعال دیگر. نگران بودم شاید نتوانم به همه آنها رسیدگی کنم، مبادا وقت کم بیارم و هزار کار باقیمانده دیگر.

بدنم شاید از شدت خستگی به خواب رفته بود ولی فکرم همچنان مشغول و درگیر. خستگی بدنم باعث تشدید این نگرانی ها می شد و پیش خودم فکر می کردم که این بدن با این ظرفیت و محدودیت چطور می تونه از عهده این همه کار بربیاد، آیا بدنم یاری ام خواهد کرد برای انجام کارهای فردا و فرداهای دیگر. توانایی خواهم داشت همه آنچه که برای خودم متصور شدم، آنچه که هدفم است، آنچه که به عنوان شیوه زندگی ام برگزیده ام به انجام برسانم؟ آیا زمان خواهم داشت؟

افکارم هر لحظه بزرگ و بزرگتر می شد به خودم می گفتم درسته که فردا باید خیلی از کارها را انجام بدم ولی آنها بخشی از جریان ناگزیر هر روزه زندگی است نه آنچه که خواسته من است.

وقتی به جهانی که در آن زندگی می کنم به کشور و شهری که در آن هستم نگاه می کنم، وقتی به مردم، هموطنانم و دیگر ساکنین این کره خاکی فکر می کنم، وقتی به انواع و اقسام مشکلاتی که وجود دارد و همه ما گرفتارش هستیم فکر می کنم، به سیاهی که ما انسانها با اعمال و کردار و آرزوهامان به وجود آوردیم و بسیار بسیار دلایل دیگر، به خودم می گم که باید کاری بکنم، نباید که اینطور ادامه بدیم، نباید که در چنین دنیایی زندگی کنیم. دنیایی پر از ظلم و بی عدالتی و خشونت و فقر ... . باید که برای تغییر کاری بکنیم. اما در برابر همه اینها خودم را به اندازه یک نقطه کوچک در این جهان می بینم حتی شاید کوچکتر و آن وقت از خودم می پرسم آیا با این کوچکی و محدودیت ها، با این بدن آسیب پذیر می توان از پس این کارهای بزرگ برآمد؟

هر روزی که شروع میشه از خودم می پرسم که امروز می خواهی چه کار کنی؟ سری به اینترنت بزنی و اخبار و حوادث دنیا را دنبال کنی؟ وضعیت زندانیان سیاسی ،اخبار مربوط به سازمانهای حقوق بشری، جنبش های مردمی، حرکتها و تلاشهای آزادی خواهان، بیانیه ها و نامه های رهبران و گروههای مختلف، برنامه ریزی های گروه های فرهنگی و اجتماعی و ....

و به خودم می گم با این همه موانع و مشکلات، با نیروهای مخالف، با وجود قدرتهایی که خودعامل بسیاری از این مسائل هستند، با وجود افرادی که تمایلی به تغییر ندارند، کسانی که زندگی را با وجود همه این اشکالش می پسندند، با وجود کسانی که حتی حاضر نیستند فکر کنند و حتی خودم با تمام ضعف ها و مشکلاتم و ... چطور می توان به دنیایی بهتر دست یافت؟ چطور تلاش همه کسانی که با این تاریکی به نحوی مبارزه کردند و می کنند به ثمر خواهد رسید؟ چطور این فریادها و صداها شنیده خواهد شد؟ چطور این همه جنگ و تفرقه به اتحاد خواهید رسید؟ چطور این همه نابرابری و زیرپا گذاشتن حقوق به مساوات و عدالت خواهد رسید؟ چطور صلح و آزادی برقرار خواهد شد؟ و بسیار چطور های دیگر؟

وقتی به خودم و دیگران و مسائل اینگونه نگاه می کردم رسیدن را امری محال و ناممکن می دیدیم. اما اینطور نباید باشد. به نظرم فکر، برنامه ریزی و داشتن هدف، حرکت و تلاش و خواستن تغییر، ایمان و امید همه و همه لازم است اما آنچه که به نظرم در این میان خالی است باور است.

باور این موضوع که این کار شدنی است و دستیافتنی. که این جهان خواستنی تنها در اندیشه یا رویاهامان نیست، این خواسته تنها بر سر زبانها و شعارمان نیست. محدود به نوشته ها و گفته هامان نیست.

از دوستی به یاد دارم که می گفت ما باید بتوانیم غیرممکن ها را به ممکن تبدیل کنیم. باور این موضوع و باور خودمان و توانایی هامان. باور اینکه می توانیم تغییر کنیم و تغییر ایجاد کنیم و باور کنیم به اینکه ما تنها همین بدن نیستیم با تمام محدودیت هایش باور داشته باشیم که خواهیم رسید.

پرواز شماره ۴ (مطالب ارسالی دوستان)

2010-12-31T00:38:00.000+01:00

..............اینجا آرامشی حاکم است، می توان گفت آرامشی قبل از طوفان، گویی زلزله ای در حال وقوع است و تنها پرندگان هستند که صدای آن را احساس می کنند و سرو صدایشان بلند است ولی این سرزمین و ساکنانش هنوز خفته اند و تنها این پرندگانند که می فهمند زمین در حال لرزیدن است و بال می گشایند و پرواز می کنند و هر لحظه بیشتر می شوند.

همه این جا درد می کشیدند(در جملاتم اگر از کلمه همه استفاده می کنم منظورم عده زیادی از مردم هست یعنی بین 90% تا 99/99% مردم) ، خستگی در نگاهشان معلوم بود، همه سرگردان بودند و انگار دنبال چیزی می گشتند، شاید به دنبال صدایی، فریادی، همه در انتظار یک معجزه بودند، در انتظار کسی یا چیزی که همچون معجزه اتفاق بیفتد و از این وضع نجاتشان دهد، البته که داشتند چنین شخصی را، این جا اعتقاد دارند که شخصی خواهد آمد و نجاتشان خواهد داد، امام زمان خطابش می کنند، و می گن یکدفه میاد ظاهر میشه گردن بدهارو می زنه ، همه جا رو پر از عدل و داد می کنه و خلاصه میگن که او منتقم خون حسینه و قاتلین حسین رو هم از تو قبر می کشه بیرون پدرشون رو در میاره

اصلا سر در نمیاوردم، یه کارایی برای این امام زمانشون میکردند یه حرف هایی در موردش می زدند شاخ دار، مثلا رییس جمهورشون چند وقت پیش در تلوزیون صحبت می کرد در مورد یارانه ها، مجری از این آقا پرسید این پولی که به حساب مردم هر 2 ماه یه بار ریخته میشه از کجا اومده،ایشون در جواب خطاب به مردم نطقی کردند عالمانه و فرمودند: ای مردم، اینا پولای امام زمانه ها، این پولا با برکته ها، نزارید یه وقت با پولای دیگه قاتی بشه ها، آخی چقدر تو نازی، چندر غاز پولی که به حساب مردم ریخته پول با برکته و پول امام زمانه و با توهین به مردم می گه نگذارید با پول های دیگه قاتی بشه، آخه یکی نیست به این آقا بگه چطور میشه هزاران تومان پولی که تو با حذف یارانه هااز سفره مردم برداشتی و در واقع دزدیدی و یک چندمش رو به حسابشون ریختی می شه پول با برکت وپول امام زمان بعد طوری با کمال پرویی می گی با پول های دیگه قاطی نشه انگار پول مردم دزدیه، و همین آقاست که هر چند وقت یه بار میاد امام زمان امام زمان می کنه، صحبت از حاله نور و حوله نورو ملا فه و تشک و از این حرفا می کنه بعد میگه ما کشور امام زمان هستیم، حتما چند وقت دیگه امام زمان رو از تو جیبش در میاره

یه نگاهی به دور و برم کردم به خودم گفتم اصلا این شخص قرون وسطایی چطور شده رییس جمهور،رفتم ببینم این امام زمان چیه؟ کیه؟ کجای زندگی مردم هست؟

این جا مسجدی وجود دارد به نام جمکران که میگن مال امام زمانه و اینطوری ساخته شده:

شخصی سالها پیش خواب بوده،یکدفه جماعتی میان از خواب بیدارش می کنند بهش میگن بپر برو امام زمان رو اجابت کن، این بیچاره می پره می ره می بینه یه جوانی رو تخت بالش به دست نشسته بهش میگه برو به اون کشاورزه بگو دیگه این جا کشاورزی نکنی ها چون اینجا زمین مقدسه، باید مسجد بشه و خلاصه از این حرف ها که داستان کاملش رو می توانید در این سایت بخوانید

خلاصه یه چهار دیواری می سازند، بعد از سال ها یکی دیگه پیدا میشه که تو همین مسجد داشته نماز می خونده که یکدفه امام زمان رو می بینه که میاد رو شونش می زنه ومیگه چطوری پسر، بعد میگه بلند شو و مسجد رو از این وضع در بیارو عمران و آبادی کن، این بار دیگه برای این که آقا محکم کاری کرده باشه یه نقشه هم میده، یه مسجد با یک گنبد و 2 تا گلدسته وقسمت مردانه و زنانه و زیر زمین، فکر کنم آقا امام زمان خیلی پیشرفته بود و فکر می کرد مردم هرچی می خورند بخار میشه و برای نماز خوندن هم تیمم می کنند چون یادش رفته بود تو نقشه توالت دست شویی هم بکشه که مردم معذب نشن،

خلاصه لودرها شروع به کار کردند، چهار دیواری سابق شد 5 دیواری، 6 دیواری،7 دیواری، و همین طور سیر صعودی رو طی می کرد دیگه از نقشه هم فرا تر رفت، توالت دست شویی که براش ساختنند هیچ حموم هم ساختند، صد تا گنبد و گلدسته ساختند، 2000 تا صحن و حیاط و اینا ساختند صد تا پارگینگ ساختند و هی ساختند و ساختند و خشت ها بر روی هم چیدند و گلدسته ها بر روی خرافات مردم ساختند بعد از مدتی به این هم راضی نشدند، یک ضریح هم ساختند که مردم می رفتند و خودشان را به درو پنجره های ضریح می مالیدند و ماچ و بوسه ها می کردند و چه عشقولانه هایی در می کردند، بعد از مدتی دیدن خیلی ضایع شده، آخه امام زمانشون هنوز زنده بود و این ضریح مثل قبر امام های دیگشون بود، اومدن ضریح رو برداشتند ودیدن حالا مردم پولارو کجا بندازند، و آمدند صندوق صدقه ها ساختند، یک صندوق برای سلامتی امام زمان، یک صندوق برای تعجیل در فرج امام زمان، یک صندوق برای بچه های امام زمان، یک صندوق برای اسب امام زمان وخلاصه صندوق ها زیاد بودند، والبته اشک ها برای این مصببت وارده

شب سیاهی بود، نشستم و نگاه کردم به این بنای ساخته شده، به گلدسته و مناره هایش که هر روز بر آن افزوده می شد، به سیل مشتاقانش که هر سال به صورت تساعدی بالا میرفت، و کاروان ها و اتوبوس ها و ماشین های شخصی که به این جا روانه می شدند،از پیرو جوان گرفته تا افراد دولتی و حکومتی و ولایتی و سبزی و .......، آن هم به کجا، به جایی که تاریخچه بنایش به داستان های علی بابا و چراغ جادو می ماند و حتی امام زمانشان هم بر طبق کتاب های خودشان یک شخص مجهول الهویه هست(البته که آقای ازل چند وقت پیش پرده از این مجهول برداشتند و این چهره را به تصویرکشیدند)،درست است که این کتاب ها همه پس از انقلاب ایران سانسور شد ولی اگر کسی نخواهد یک طرفه به قاضی بره خواهد دید ،تازه خدا رحم کرده که اینا اعتقاد دارند کسی نمی تونه امام زمان رو ببینه وگرنه اونوقت چکار می کردند،و می بینی هر روز بر سیل مشتاقان این مکان افزوده می شود، از کهنسالان بگیر تا جوان های فشن، و این زمین های اطراف این مکان است که هر روز قیمتش بالا می رود و این حاکمان خون خوار، زمین ها را با هزار نیرنگ و فریب مفت از مردم می خرند و یا به قیمت گزاف می فروشند و یا ضمیمه این مکان سراسر نیرنگ می کنند

وای چه می شود؟ این دولت از دیوار خرافات مردم بالا می رود و بر گلدسته های آن می افزاید به طوری که هیچ کس جرات ندارد این گلدسته های نفاق و دو رویی را پایین ریزد و ساخته های چندین ساله این خرافه پرستی را نقش برآب کند

این جا چه راحت دست ها آلوده می شود، مردم خواسته یا نا خواسته آب به آسیاب این دیکتاتور های جبار می ریزند

این جا دولت در جلسات یه صندلی خالی می زاره تا امام زمان تشریف فرما بشن

این جا چهل شب 4شنبه میرن جمکران تا حاجت بگیرن

این جا تو وسط سخنرانی یکدفه امام زمان میاد حاله نورمیده همه خوشکشون می زنه

اینجا در مجالس عزاداری امام زمان کنار در ورودی می ایسته همراه مردم حسین حسین میکنه آخرشم اجرمردم رومیده

این جا امام زمان حامی دولته

این جا جمعه شب ها اعمال مردم می رسه دست امام زمان تا مهر تایید بزنه روشون

این جا سربازان امام زمان پرورش می دهند تا به جان مردم آزادی خواه بیفتند

این جا مردم دنبال امام زمان می گردند تا گردن حاکمانشون رو بزنه

این جا اون جا همه جا امام زمان، یاد کارتون زبل خوان میفته انسان

اینجا همه به دنبال معجزه اند،در این خرافاتشان به دنبال معجزه اند

نمی فهمم

مگر معجزه جز این است که ملتی سر انجام بیدار شد و در مقابل بی عدالتی ایستاد؟

مگر معجزه جز این است که همیشه سبز باش، تازه باش

مگر معجزه جز این است که جوانه ای سبز از میان فرعونیان روزگار سر بر آورد و هم چنان بالا می رود

مگر معجزه جز این است که ریشه فقر فکری را بزن و به آتش کش خانه ای که این حاکمان سال ها نمایش را به نام مذهب آزاسته اند

......................

اینجا ایران است سرزمین من – قسمت شانزدهم (مطالب ارسالی دوستان)

2010-12-27T20:07:00.000+01:00

بله تصاویری را با هم دیدیم شاید بارها و بارها از نماهای مختلف و از زبانهای مختلف در خصوص آلودگی تهران صحبت شده اما براستی یک فاجعه زیست محیطی در حال به وقوع پیوستن است .

فاجعه ای که انسانهای بیشماری را هدف گرفته و حاکمان بیتفاوت به پیش میروند ، بله آلودگی تهران هرچند مسئله جدیدی نیست اما این بار بسیار جدی است آلودگی که برخلاف همه سالهای گذشته بسیار طولانی تر و وسیع تر است از فاصله 50 کیلومتری از هر سو به سمت تهران در حرکت باشی احساس میکنی که این شهر در آتشی بسیار هولناک است و دود همه جایش را فرا گرفته. اما اینبار آلودگی به رغم همه هشدارهای کارشناس از نوع سوخت خودروها است ، سوختی که صنایع پتروشیمی با عملیاتی خاص تولید و در پمپ بنزین ها به مردم عرضه میشود هر چند در این متن قصد بررسی کارشناسانه سوخت را ندارم ،اما واقعه ای که در حال به وقوع پیوستن است و رسانه ها در ایران به این موضوع نمیپردازند و به نوعی قصد پرداختن هم ندارند و جور دیگر، نباید به بررسی آن بپردازند ، آمار بالای بیماران و مرگ و میر ناشی از آلودگی هوا است طی چند هفته اخیر بنا بر اطلاعات آمار مرگ ومیر در تهران به شدت بالا رفته و بیشتر هم در اثر مشکلات تنفسی است .

اما آماری که هیچ گاه منتشر نشد در خصوص مراجعه کنندگان به بیمارستانها است که طی این آمار درصد بسیار بالایی از بیماران دارای علائم شبیه به آنچه در عملیاتهای شیمیایی در جنگ ایران و عراق رخ داد تشکیل میدهند اما باز هم هیچ هشداری به مردم و هیچ اطلاع رسانی نمیشود .

به قول مسافری که در مسیری همنشینش شدم دولت هر چی زور زد که مهاجرت از تهران شکل بگیرد نشد اما میدانی الان مهاجرت چقدر زیاد شده. وقتی تعجب من را دید ادامه داد بدون دادن امکانات و یا حتی قولی مردم دارند به آرامی مهاجرت میکنند آنهم به قبرستان و باقی ماجرا ،

واقعا ماندم چه جوابی به ایشان بدهم بلافاصله به یاد حمله اتمی آمریکا به ژاپن افتادم که در اثر آن حادثه تا سالها مردم آن کشور در گیر مشکلات بعدی بودند .

و در سرزمین من بدون هیچ حمله ای جان انسانها فنا میشود .و حاکمانش بیتفاوت نشسته اند که چه میشود شاید که منتظرند به مانند دیوار فرو نریخته در کرمان با عکس احمدی نژاد شاید اینبار هم در عملیاتی ویژه با فوتش معجزه ای شکل بگیرد و هوا پاک شود و......... .

اینجا هم نیاز به دادگاه و حکم است

اینجا باز هم مقصر مردمند

اینجا باز هم جنبش سبز مقصر است

اینجا باز هم کروبی و موسوی سر دسته آلوده کننده ها هستند

اینجا باز هم رد پای آمریکا و اسرائیل ، انگلیس و .... هست

بعد از متکی، پروژه حذف هاشمی رفسنجانی - طرح از ازل، ایده از شایگان

2010-12-24T17:07:00.000+01:00

اینجا ایران است سرزمین من – قسمت پانزدهم (مطالب ارسالی دوستان)

2010-12-24T15:40:00.000+01:00

هنر نزد ایرانیان است و بس

این جمله را بارها شنیده ایم ، و حتی با آن بزرگ شده ایم سخنی که شاید در زمانهای مختلف و بحثهای گوناگون کاربرد داشته است اما امروز بیائیم یکبار دیگر بنگریم و هنر را حداقل در یک مفهوم بررسی کنیم سینما

سینما که بسرعت جایگاه خود را در میان مردم پیدا کرد و تبدیل شد به جایگاهی که هر کس از منظری حرف خود را آزادانه بیان میکرد و هر بیننده ای به ذوق و سلیقه خود فیلم مورد علاقه اش را میدید اما جایگاه امروز سینما در سرزمین من کجااست در این دیدگاه شاید که نتوانم بعنوان یک کارشناس آن را بررسی کنم اما به عنوان یک بیننده و علاقمند سعی میکنم مسیری را با هم بپیماییم

تصاویر را دیدیم در همین ابتدا من قصد ایراد به این فیلمها را ندارم و بودند بسیاری بیشتر از فیلمها که میشد تصاویرشان را بر این صفحه نهاد ؛ آیا با یک نگاه این هنر ایرانی بود که باید به نمایش در میامد سینمایی که قرار بود خود یک فرهنگ جدید باشد ، سینمایی که در خود پویایی تحرک و نوآوری همراه با آموزش و دادن نگاهی نو به مسائل را باید طرح ریزی میکرد هیچ مخالفتی با سینمای کمدی و یا حتی خنده ندارم که در آن هم خود ،نو آوری و هنر به اندیشه انداختن مردم نیز وجود دارد که چه بسیار فیلمهای کمدی که بر پرده های سینمای جهان تا سالها به نمایش در آمده اند .

امروز این هنر که میبایست پیشرو تر از افکار مردم میبود و جهت و سوهای مختلفی را برای همگان به تصویر میکشید بسیار عقبتر از افکار است

امروز دیگر من از سینمای سرزمینم هیچ نمیخواهم و حتی از آن فرار میکنم .

امروز دیگر شوخیهای آنچنانی و به مسخره کشیدن همدیگر در سینمای ما کاری بسیار عادی است

امروز آموختن بی هدف بودن و سرگرم و دلمشغول کارهای روزمره جز اصول اساسی فیلمها شده است

امروز دیگر هنری که باید برای آیندگانمان هم باقی میماند و برایشان حرفها میداشت حتی برای این زمان هم ارزشی ندارد

اما چگونه شد که بدینجا رسید و چطور شد که این سینما این راه را انتخاب کرد ما که تا همین چندی قبل فیلمهای داشتیم که هنوز حاضریم بارها آنها را به تماشا نشینیم و نقدها کنیم .

در سرزمینی که همه چیز و همه کس باید در یک سو حرکت کند و نوع نگرش را حاکمیت آن فقط تعیین میکند دیگر مجالی برای ابراز وجود نیست .امروز سینما گرانی را داریم که یا ساخت فیلم را کناری گذاشتند و گوشه ای از کره خاکی به زندگی مشغولند یا در بند رژیم بر خاک سرزمین نشسته اند و هیچ نمیتوانند بکنند و یا به محرومیت و شکسته شدن دوربین و صدایشان رسیده اند .

بله امروز سینمای من هم در بند است جایی که میتوانست حرفی بزند جائی که میتوانست وضعیت امروز مان را فریاد کشد و برای همه گان به تصویر کشد محروم شد ، امروز آنهایی که میترسند دروغهایشان بیشتر برای همگان ثابت شود بازوان دوربین ها را شکسته و یا در حال شکستن هستند و به جایش در حال ارائه فرهنگی جدید ، تصاویری که هیچ ندارند و فقط در حال عبور از چشمانمان هستند را برایمان به ارمغان آورده اند . کمی فکر کنیم در این سالها آیا یک بارتوانسته ایم تصاویری را ببینیم که در آن به نقد سیستم های موجود در ایران بیاندازد هر نقدی که آمد سریع گروهی به واسطه استفاده از قدرتشان آن را بر زمین زدند امروز برای ساخت فیلم طوماری از باید ها و نبایدها را باید گذراند ، کدام انتقاد از رهبریت ،مجلس ، دولت و قوای نظامی و... توانسته به تصویر کشیده شود .

تفکری که هر روز بر سرزمینم سایه بیشتر می افکند و قدرت دید را از همگان در حال گرفتن است سایه ای که در حال از بین بردن نور و روشنائی است امروز در حال از بین بردن امثال جعفر پناهی ، محسن مخملباف ، بهمن قبادی ، بهرام بیضائی ؛رسول اف و ....... بسیاری دیگر از بزرگان فیلم این سرزمین

این نوشتار را به بهانه حکم پناهی نوشتم و میدانم که او در راهی است که گامهایش هر لحظه استوارتر میشود برای به انجام رساندن آن .

اما با شما سخنم را میگویم شمائی که امروز هنر این سرزمین را در تلی از خاک مدفون میکنید ، شمائی که امروز به بهانه های واهی فیلم نامه های بسیاری "مهر باطل است" را بر آنها نهادید شمائی که وظیفه تان حفظ هنر بود و به جایش به حفظ از رئیسانتان رسیدید شاید این لحظه را بگذرانید شاید موفق شوید برای لحظاتی پرده بر چشمان مردم بکشید و آن تصویری را که دوست میدارید به حرکت در آورید اما بدانید که این قطعا پایان کار نبوده و نیست ؛ بزدوی ازهر راهی که باشد این پرده ها را فرو خواهیم ریخت امروز شما موفق شدید بازوانی را بشکنید اما قطعا آن بازوان باز هم به تصویر میکشند خیانتهای شما و همانندنتان را .

ما راهی را آغاز کرده ایم که باید ادامه پیدا کند .

نامه ای برای نوری زاد (مطالب ارسالی دوستان)

2010-12-23T20:01:00.000+01:00

نامه ها نوشتی، بدون آنکه جوابی بگیری. نمی دانم چرا احساس می کنم دیگر زمزمه هایت را در هنگام نشستن کلمات بر روی کاغذ نخواهم شنید.

اما غمی نیست. صدای احساسهای عمیقت همیشه جاری خواهد خواهد بود. نمی دانم چرا، اما هرگز باورم نمی شود که صدایت، احساست و آن صداقتت، نابودشدنی باشد. آنکه حرف حق می زند، چطور می توان نابودی برایش تصور کرد.

می دانم نامه ام بمقصد خواهد رسید. چرا که هر نامه ای بالاخره به مقصدش می رسد. شاید بعد از زمانهایی طولانی، شاید هم نه. ولی می دانم صداهایی وجود دارند که حتما بگوش کسی که صدایش می کنند، می رسد.

بگذریم. تنها خواستم بگویم ای دوست! لبخند پر از آرامشت مبارکت باشد. انسانها سالها و سالها زندگی می کنند تا به آرامشی دست یابند. تا مطمئن شوند که خود را بی ارزش نفروخته اند. تا صدایی باشند. تا مفهومی داشته باشند. و تو ای دوست! صدایی شدی که جنایتکار فریاد زد و اعتراف کرد که : تحملت را ندارد.

این صداها رفته رفته بیشتر می شود. صداهایی که خواب بی شرمان را هر لحظه بیشتر بهم می زند و برآشفته شان می سازد. لبخند بزن ای دوست! که آزادی خواهان نقطه های روشن زیادی را می بینند. فرصتی پیش آمده تا هرکس نگاهی بخود بیفکند و بگوید: آیا براستی می خواهم جزو قاتلان آزادی و رهایی باشم؟!

و هر روز تعداد کسانی که جواب می دهند : نه ؛ بیشتر و بیشتر می شود.

ای دوست! موسیقی زیبای این تولدها را می شنوی؟ تولد خواستن ها. تولد باشکوه "نه به پستی" .

می دانم تو هم همراه با همه آنها که با این نوا، هم آواز می شوند، پر از شور و نشاط می خوانی.

دیگر اینجا سکوت مرگبار نیست. اینجا آوایی از آن دورها بگوش می رسد ...

درگیری با قدرت های بزرگ، تنها راه نجات جمهوری اسلامی - کارتونی از ازل

2010-12-23T14:39:00.000+01:00

دیدگاه (مطالب ارسالی دوستان)

2010-12-23T13:28:00.000+01:00

زمانی که بچه بودم زیاد خانه خواهرم می رفتم. اختلاف سنی مان زیاد بود و در واقع یک جوری مامان دومم بود و منم مثل بچشون. زمانی که بچه بودم شاهد دعواها و مشاجره های خانوادگی زیادی بودم چه در خانه خودمون و چه در خانه خواهرم. مامانم همیشه سکوت می کرد و هیچی نمی گفت و پدرم هرچی دلش می خواست می گفت و هرطور که می خواست رفتار می کرد. من فکر می کردم که باید اینطوری باشه یعنی باید زنها همیشه در برابر مردها سکوت کنند. همیشه حق با آنهاست و یک زن ایده آل زنی است که به قول معروف تو روی شوهرش واینسه. برعکس این ماجرا در خانه خواهرم بود یعنی اون همیشه جواب می داد، اعتراض می کرد، قهر می کرد، عصبانی می شد و هر بار از خودم می پرسیدم که چرا این کار را می کنه چرا سکوت نمی کنه و پیش خودم فکر می کردم که خواهرم همسر بدی هست و با خودم تصمیم می گرفتم که هر وقت من بزرگ شدم و ازدواج کردم اینطور نباشم و ...

سالها گذشت و این بار خودم در آن شرایط قرار گرفتم.

اولش خواستم طبق تربیت و آموزه های مادرم سعی کنم مثل او رفتار کنم ولی این راه حلی نبود که مشکل را برطرف کنه چه بسا که مشکلات جدیدی هم اضافه می کرد. آن زمان یاد خواهرم افتادم و اینکه من چطور با فکر بچگانه خودم و تنها صرف آن چیزی که هر روزه می دیدم و به من یاد داده بودند که درسته در موردش قضاوت می کردم. من حتی آن زمان نمی دانستم زندگی چی هست؟ همسر چی هست؟ چرا اختلاف به وجود می آید؟ کسی به من یاد نداده بود که زندگی چی هست ؟ زن چی هست؟ من کی هستم ولی به من یاد داده بودند که و در فکرم وارد کرده بودنند که یک زن باید اینطور باشه، این تعریف را داشته باشه و اگر غیر از این باشه حتما زن مناسبی برای همسرش و شاید هم یک مادر مناسب برای فرزندانش نباشد و این معیار درستی و نادرستی من بود زمانی که یک کودک بودم و هرچه بزرگتر شدم این مسئله شدت و قوت بیشتری پیدا کرد و هیچ کس نه معلم مدرسه من، نه حتی خواهرم که به شیوه دیگر رفتار می کرد، به من نگفت که این فکر و نگاه اشتباه هست. نمی دانم مادرم ، خواهرم، معلم های مدرسه و هر خانم دیگری که اینطور فکر می کردند و باور داشتند، درونشان هم همین احساس را داشتند آیا درونا احساس رضایت می کردند و یا آن را به دور از انصاف می دانستند و خود را محکوم به پذیرش آن و ... .

اما چرا این مسئله را عنوان کردم و قصدم از گفتن این خاطرات چی هست. به نظرم این مشکلی هست که همه ما گرفتار آن هستیم. ربطی به این ندارد که من زن باشم یا مرد، قوی باشم یا ضعیف، صبور باشم یا شاکی و ...

مشکل در نوع نگاه کردن ما به مسائل هست. مشکل ما در نوع نگاه کردن به همدیگر هست، به زندگی هست، به رفتار مان ، به معیارهامان ، به خواسته ها و آرزوهامان، به دین مان و حتی به پروردگار و خدایمان.

این شاید ساده ترین مثالی بود که می توانستم بگم که چطور از همان دوران کودکی مان نسبت به همه چیز دارای پیش زمینه هستیم. همیشه چیزی وجود دارد که باید به عنوان الگو و معیار درست بپذیریم. در نوجوانی به یک شکل، در جوانی به شکلی دیگر و حتی در بزرگسالی و حتی زمانی که مادر یا پدر شدیم. و هر انحرافی یا تخطی از آن معیار به منزله جرم و گناهی است سنگین، یا در پیشگاه دیگران یا در وجدان و فکر خودمان یا در جامعه و حتی گاهی در قانون رسمی کشورمان.

امروز به این فکر می کنم که ای کاش پدر و مادرم اینطور نبودند و ما را اینطور تربیت نمی کردند ای کاش جرات و جسارت اندیشه کردن را در ما نمی کشتند اما آنها خودشان هم به نوعی قربانی همین تفکر و نگاه هستند و حتی امروز خود من اگر مراقب نباشم دنباله رو و پیرو همین روش خواهم بود اگر اراده نکنم برای تغیر، همیشه این جریان وجود خواهد داشت.

بسیاری از خانم ها با حجاب مخالفند و از این که باید این نوع حجاب و پوشش را داشته باشند گله مند، اما می بینم با اینکه مخالفیم و حتی اعتقاد و باوری به آن نداریم به جای اینکه بپرسیم چرا؟ و یا سعی در تغیر آن داشته باشیم خودمان را سرگرم مدلهای جدیدی می کنیم که هر روز به بازار می یاد، که این رنگ به فلان لباسمان بخوره و این مدل قدیمی شده و فلان بافت آمده و حتی سی دی مدل های بستن شال و روسری هم به بازار می یاد و کم کم فراموش می کنیم که چرا باید این پوشش را داشته باشیم و مخالفتمان را با رنگها و مدلها و جذابیتهای آن می پوشانیم و به آن راضی می شویم. و از این دست بسیار است.

با یکی از دوستانم در خصوص آلودگی هوا صحبت می کردم اینطور گفت که: «فکر می کنم خدا بر ما قهرش گرفته، نه برفی نه بارانی و این هم وضعیت هوا. در عوض اروپا برف و باران داره و هوای سالم. چرا ؟آنها که کافرن، ولی ما که مسلمانیم چرا باید این برای ما پیش بیاد و خدا این را برای ما بخواد؟»

از صحبتش خیلی تعجب کردم و شاید در وهله اول عصبانی هم شدم که چرا مشکلاتی که خودمان و یا دولتمان باعث به وجود آمدنش هستیم را نمی بینیم و آن را به گردن خدا می گذاریم که خواسته برای ما بلا یا مصیبت بیاورد یا شاید هم به قول بعضی ها آزمایش الهی باشد چون حتما ما خیلی مسلمانیم! و بقیه کافر.

بعد که به حرفش فکر کردم دیدم خیلی هم جای تعجب ندارد چون این نوع نگاه در ما وجود دارد. این نگاهمان فقط به زن یا مرد نیست بلکه حتی به خدایی که می پرستیم و باور داریم نیز اینطور نگاه می کنیم. اتفاقات و گرفتاری های خودمان را از جانب خدا می دانیم. عادت داریم می گوییم ان شاالله خیر است هرچی خدا بخواد همان خیر است ولی چرا این خدا هوا را مسموم می کند یعنی تنفس هوای مسموم خیری برای ما دارد؟ می گوییم خدا ظالم نیست ولی چرا اعمال ظالمانه را به او نسبت می دهیم.

می گوییم خدا عادل است و به روز حسابرسی ایمان داریم که خدا در مورد همگان حکم می کند ولی آیا این ما نیستیم که در مورد خدا حکم صادر می کنیم در موردش قضاوت می کنیم. می گوییم او سبحان است و پاک اما با تفکری که در موردش داریم او را متهم می کنیم.

آیا غیر از این نیست که ما با تفکر محدود خودمان با همان پیش زمینه هایی که برای ما ساختند و به ما یاد دادند نسبت به انسانها، دین و خدا قضاوت می کنیم. با این افکارمان یا به کل منکر او می شویم و یا چهره ای ظالمانه و به دور از عدالت از او می سازیم یا با تعصبتمان او را خدایی دگم با قوانین قرون وسطایی می دانیم.

قصد ندارم بگم که مسلمانیم یا کافر یا باید باشیم و یا نباشیم اینکه به خدا باور داشته باشیم یا نداشته باشیم اینکه خدا عادل است یا نیست بلکه بیاییم به ماخذ و منبع افکار و اندیشه هامان رجوع کنیم که آنها را از کجا داریم چگونه صاحب آنها شدیم چگونه این نگاه در ما شکل گرفت و جرات اندیشیدن داشته باشیم.

اینجا ایران است سرزمین من – قسمت چهاردهم (مطالب ارسالی دوستان)

2010-12-22T00:35:00.001+01:00

اجازه دهید برای این مطلب در ابتدا هیچ ننویسم فقط بابت همه تصاویری که در این مطلب گذاشتم از همه وب سایتها ،وبلاگهایی که عکسها را کپی کردم همینجا عذر خواهی کنم اما اینجا بحث تبلیغ و… نبود.

بحث سرزمینی که ……

آتش سوزی در جنگلهای گرگان

آتش سوزی در جنگلهای ابر- شاهرود

آتش سوزی در جنگلهای مریوان

آتش سوزی در جنگلهای مازندران -گلوگاه – بهشهر

خشک شدن دریاچه ارومیه

آلودگی آبهای خلیج فارس و مردن هزاران ماهی – بندرعباس

آلودگی و پدیده کشند قرمز -آبهای خلیج فارس و دریای عمان

خشک شدن و از بین رفتن تالاب انزلی

آلودگی – گرد وغبار در نقاط مختلف بوشهر-آبادان و …

آلودگی هوا – تهران

آنچه را که دیدید یا درگیر آن هستیم و تعدادی شاید زمانی از آن گذشته اما چه بسیار لز این اتفاقات هستند که شاید باید ذکر میشدند آلودگی زیست محیطی در بوشهر ، آلودگی در منطقه عسلویه و بندر ماهشهر به دلیل واحدهای پتروشیمی و.. و پیشروی کویر تا منطقه اصفهان و خشک سالی و ……..

واقعا سرزمینم را چه میشود امروز بیش از همیشه بیمار است و این بیماری تمام وجودش را در برگرفته براستی چه کسی و یا کسانی مقصران واقعی این اتفاقات هستند ، بلایای که میتوان گفت انسانها در آن نقش اساسی رادارند

آنچه را که امروز به نمایش گذاردم را دیده و یا دیده اید ، اما بیش از همیشه دلم غمین این زمین شد ، سرزمینی که از هر ذره خاکش سرمایه هایی جاویدان بودند برای استفاده من و تو وآیندگان ما .

آری من مقصر هستم من که در تمام طول عمرم از این منابع استفاده کردم و هیچگاه در فکر مراقبت از آن نبودم وقتی با چشمانم میدیدم که فرد و یا گروهی آن را نابود میکنند با بی اعتنائی از آن عبور کردم امروز حتی فکر اینکه شاید من هم بتوانم سخن کوروش را بر زبان بیاورم که در هنگام مرگ بدنم را بدون تابوت درخاک بگذارید تا که بدنم جزئی از خاک ایران گردد .لرزه بر وجودم میاندازد ، من که با بودنم بر روی این خاک هیچ برایش نکردم در هنگام مرگم چه سود .

آری تو هم مقصری ، شمائی که قرار بود فرهنگ سازی کنید ، شمائی که وظیفه اصلیتان حفاظت بود .

شما هائی که به جای آموزش و حفاظت جوانانش را بر خاک نشاندید ، و ذره ذره خاکش را به حراج گذاشتید .ودر برابر هیچ کدام از این اتفاقات سر در برابر ملت خم نکردید و عذر نخواستید .

شمائی که امروز اخم هم بر روی گونه هایتان نمی آید ودر برابر همه آلودگیها سکوت کردید و دم بر نیاوردید .

شمائی که زحمت حضور در کنار مردم و بودن در کنارشان برای از میان بردن این آلودگیها را به خود ندادید.

شمائی که با آوردن فقر، فساد ، بیسوادی فرهنگی منجر به ایجاد از بین رفتن خاکم شدید .

آقایان آیا این جا هم “فتنه و فتنه گری” هست و یا آمریکا و اسرائیل و … مقصرند و یا آنکه گزارشات نوشته شده غلط و کذب هستند .

همه تصاویر را از سایتهای خبری خودتان جمع کردم نه این سرزمین برایتان مهم نیست مهم انرژی هسته ای است ،

من ،خاک و سرزمین و بهداشت و سلامتی را میخواهم چکار . فقط و فقط انرژی هسته ای حق مسلم من است

شما متولدین این خاک نبوده و نیستید و تعلقی هم به آن ندارید که امروز حتی با این گفتارها ککتان هم بگزد چون که مطمئنم کارشناس و کارشناسان بسیار بزرگتر از من این مطالب را گفته اند و به نتیجه ای نرسیده اند .

اما واقعا از این لحظه همه فکر کنیم برای نگه داشتن سرزمینمان چه باید کرد چون فردا دیر است .

پرواز شماره ۳ - مطالب ارسالی دوستان

2010-12-21T22:43:00.001+01:00

پرواز شماره 3

................ُسکوتی عجیب در دلم شکل گرفت و حسرت آن چه از دست رفته بود را می خوردم و شاید هم چیزی نبود و ما فکر می کردیم چیزی بوده است، هم چون بنایی که پایه آن بر آب نهاده شده و تا ثریا می رود بالا و اکنون است که سستی پایه هایش نمایان می شود.

اعتقادات مردم بسیار برایم عجیب بود، خودم نمی دونستم چه کار کنم و به چی اعتقاد داشته باشم

اکثر مردم اینجا یک سری اشخاص در مذ هبشون دارند که براشون خیلی مقدسن در حدی که همه چیزشان هستند و اعتقاد دارند که آن ها بهترین انسان های عالم هستند، در زندگیشون حتی یک دونه گناه هم نکردند، و خلاصه این اشخاص خط قرمزند یعنی اگر کسی به خدا بدو بی راه بگه ممکنه کاریش نداشته باشند ولی اگر در مورده این اشخاص کسی بگه بالا چشمشون ابرو هست خیلی خطرناکه، هم مردم بیچارش می کنند هم دولتشون

ولی اصلا سر در نمیارم چون خود همین مردم برای این اشخاص جک می سازند و اعتقاداتشون رو مسخره می کنند، حتما می گید چطور؟ چند نمونه مثال می زنم از جک هاشون:

شخصی زمان بمب گذاری مشهد میره با زنجیر دخیل می بنده به ضریح امام رضا یه قفل هم بهش می زنه کلیدش رو هم گم و گور می کنه، بعد میگه یا امام رضا تا حاجتم رو ندی نمی رم، یکدفه یکی داد می زنه بمب، همه فرار می کنند بعد این آقا هی خودشو تکون تکون میده میگه یا امام رضا ولم کن، رضا بهت میگم ول کن،غلط کردم اصلا حاجت نمی خوام.
شخصی میره کارت عابر بانکشو می ندازه تو حرم امام رضا بعد میگه، یا امام رضا تا حاجتم رو ندی رمزشو بهت نمی گم.
اطراف ضریح امام رضا شلوغ بود و هر کسی داد میزد یه حاجتی می خواست، یکدفه یکی بلند میشه میگه لطفا همگی ساکت، اینجوری دعاها قاطی میشه، یکی یکی دعا کنید، من پارسال دعا کردم خونه دار شم حامله شدم.

از این دست جک ها فراوان است و من به همین چند تا بسنده کردم

خودم خندم گرفته بود،اگر این ها خط قرمزند و اعتقادات شما درست پس چرا خودتون اینقدر مسخره می کنید و جک ها رو واسه هم تعریف می کنید، دست می ندازید، اون هم نه یه نفر نه دو نفر، همون اشخاصی که به شدت به این ها اعتقاد دارند، براشون لباس مشکی می پوشن تو سره خودشون میزنن این ها رو تعریف می کنند، از همه جالب تر این که خودشون مسخره می کنند ولی وقتی یکی دیگه بیرون از خودشون میاد اعتقادشون رو زیر سوال می بره آن هم با کتاب های خودشون، همه داد و فریاد راه میندازند، وای توهین شد، وای خدایا این چه بلایی است، وای ای کافر، ای آزادی نخواه، ای آزاد نامرد، ای شیطان بزرگ، شما توهین کردی به عقاید دیگران، شما می خوای سبز ها رو خراب کنی، سبز ما یشمی شد ،راه راه،نمی دونم کج شد، بعد می گی بابا اینا تو کتاب های خودتون هست، بعد میگن شما معتبراشو باید ببینی، بعد میری کتاب های مرجعشون رو نگاه می کنی میبینی انگار طرف توهم داشته این هارو نوشته، یقین دارم هیچ کودومشون این کتاب ها رو نخوندن که چیا توش نوشته چون منم باور نمی کردم

دلم گرفته بود، بغضم داشت می ترکید، چون به نقطه بد داستان رسیده بودم، آ نجا که به نام این مذهب حاکمان چها که نمی کردند، آن جا که به بهانه توهین به مقدسات در روز عاشورا چه بر سر این مردم آوردند، چه نداها و چه سهراب هایی که به خاک و خون کشیده شدند، فقط از برای اینکه ملتی بیدار شد و به پا خواست و جواب نه به هر دیکتاتور رذل پیشه ای داد، و ایستاد برای آزادی که ازش گرفتید و گفت ننگ بر این دولت دروغ، ننگ بر رهبری که از ترسش در تهران آفتابی نمی شود و در پی دست بوسان قمی به ضیافت می رود همان مکارهایی که حق مواجب می گیرند تا حق مردم را پایمال کنند، همان هایی که فیضیه ها می سازند تا ابو سفیان هایی مثل خود پرورش دهند، همان هایی که می خواهند این مردم تنها پای منبرهایشان بشینند و بر سرو سینه خود بزنند، و مداحانی که نوحه سراییشان بر هر منبری و محفلی بر پاست، همان گردن کلفتانی که دست پرورده دیکتاتور زمان هستند، همان هایی که فرماندهان بسیجیان سر کوب گر روزعاشورا بودند، همان هایی که نداها و سهراب ها را کشتند، همان سیب سرخی ها، سعید حدادی ها، هلالی ها، حاج منصور عرضی ها و همان نوچه مداحانی که دست پرورده این ها هستند همان هایی که سی دی های مداحیشان یک سال بعد باز دست به دست این مردم میچرخید و همراه آن ها بر سرو سینه خود می زدند قافل از این که همین ها فرزندان این سرزمین را کشتند،همان حاکمانی که مردم را در تاریخ مقدسینشان گم کرده اند تا امروز را نبینند

این چه دسیسه ایست شما هاخون این مردم را به شیشه کردید و با سرکوب و خفقان دهان مردم را بستید به طوری که خواننده معروف ایرانی می خواند:

"آخرین سنگر سکوته حق ما گرفتنی نیست" ولی حتما می دانید " آسمونشم بگیرید این پرنده مردنی نیست،

"گیرم که می زنید، گیرم که می برید، گیرم که می کشید، با رویش ناگزیر جوانه چه می کنید"

به راستی قبر خود را با دستان خود کندید شما که قطع دست مردمانتان از افتخاراتتان هست، نزدیک است آن زمانی که قطع کردن زبان یاوه گویتان از افتخارات این ملت شود تا دیگر حتی نتوانید التماس کنید.

دیگر نمی دانستم چه بنویسم، حرف زیاد داشتم ولی خسته بودم و خوابیدم و در این تاریکی خودم را به بی خیالی زدم ولی هنوز میدیدم پس نمی توانستم بی خیال بشم...............

دلایل پشت پرده اتفاقات اخیر در بالاترین چه می باشد؟ - کارتونی از ازل

2010-12-21T19:37:00.000+01:00

پرواز شماره ۲ (مطالب ارسالی دوستان)

2010-12-17T23:05:00.002+01:00

راهم را ادامه دادم، دراعماق این جامعه نفوذ کردم، با آن ها همرنگ شدم ولی برام خیلی سخت بود چون این همرنگ شدن معنای واحدی نداشت باید این توانایی رو داشتی که هر لحظه به رنگی در بیای و هر لحظه یه لباس بپوشی و این برای من تازه وارد سخت بود، باید یاد می گرفتم، می دونستم استعدادش رو دارم پس سعی خودم رو کردم و شروع کردم به دیدن، چیزی که در این جامعه به وضوح دیده می شد دروغ گویی بود، این مسله مثل نقل و نباتی بود که همه دهنشون رو باهاش شیرین می کردند، بزرگ و کوچک هم نداشت همه حرفه ای بودند مثلا ريیس دولتشون در روز روشن جلوی چشم همه می گفت الان شبه یا بد تر از اون یکدفه نطق ریاضیش گل می کرد می گفت 2* 2 میشه 18 تا، اون هم با چه اعتماد به نفسی که انسان فکر می کرد این کشف جدید علم ریاضیه که ایشون کشف کرده،حداقل نمی گفت 5 تا میشه یا 6 تا که انسان فکر کنه شاید در محاسبه اشتباه کرده مردم این سرزمین دست به خندشون خیلی عالیه، منتظر می شینن این آقا مثل یک دلقک سیرک هر چند وقت یه بار یه ادایی در بیاره تا براش دست بگیرند و بساط خندشون به راه بشه، هنوز حرف از دهن ایشون در نیومده جک ها و اس ام اس هاست که روانه بازار میشه، آن هم با سرعت نور، ولی چه واقعیت دردناکی بود زمانی که می دیدی این دروغ گویی در رگ و پی این جامعه ریشه دوانده، شاید می گویید چطور؟

این جا اگر کسی بتونه به فرض کالا یی که هزار تومان ارزش دارد رو دو هزار تومان بفروشه به عنوان یکی از افتخارات بزرگ تاریخ زندگیش ثبت می کنه و همه جا فریاد می زنه دیدی چطور بهش انداختم، و همه هزار مرحبا و آفرین نثارش می کنند و می گویند این یه کاسبه، بیزینس منه، سر زبون داره و طوری حرف می زنند که فکر می کنی طرف خود بیل گیتسه که در لباس یکی دیگه ظاهر شده، این جا به وضوح خر رو رنگ می کنند به جای گور خر می فروشند و با هزار دروغ و نیرنگ می خوان خودشون رو بالا ببرن این جا هیچ کس چیزی رو گردن نمی گیره( یعنی کم هستند چنین افرادی) اگر کسی دچار مشکل بشه یا همسایش مقصره یا بغالیه سر کوچه یا گل های خوار داره خیابون بغلی یا آقا کلاغه یا پینوکیو یا هر چیزه دیگی ای، حاکمانشون هم به همین ترتیب اون ها برسرپوش گداشتن رو ضعف هاشون، حیله گری هاشون و جاه طلبی هاشون هزار تا دشمن ساختند و برای تنوع هر روز مشکل رو گردن یکی از دشمناشون میندازن، مثلا یا به گردن آمریکا یا اسراییل بعضی اوقات هم برای تنوع که مردم خسته نشن پای انگلیس و فرانسه رو هم می کشن وسط ، البته تازگی ها چند تا فتنه گرو از این جور چیزا اومده وسط که انگار کارشون بیخ پیدا کرده ، چون آمریکا و...... خیلی دور ترند ولی این فتنه گرها که هنوز نمی دونم چیند بیخ گوششون هستن البته من شنیدم حاکمان این سرزمین به این فتنه گرها خس و خاشاک و گوساله هم می گن خیلی عجیبه، چطور شده که حاکمان این سرزمین بی ادبانی شدند که جز دروغ گویی چیزی بلد نیستند و ادعای پیغمبری هم می کنند و مردمه خودشان را با بی ادبی خطاب قرار می دهند و حرمت ها می شکنند.

البته چه دردناک است این واقعیت ها، نمی دانم چطور قضاوت کنم زیرا زمانی که در بین مردم می روم می بینم که به کار بردن الفاظ رکیک شیرینیه صحبتشون هست جلوی روی بزرگ و کوچک به شوخی و جدی فحش خوار و مادر نثار هم می کنند و هزاران چیز دیگرکه مغز انسان سوت می کشد، این مسایل بسیار بسیار زیاد است، این رو می توان در محافل دوستانه، شبنشینی ها، جشن های مذهبی، استادیوم های ورزشی که اگرکسانی باشند که در این استادیوم ها رفته باشند می فهمند چه می گویم، زمانی که صد هزار نفر تماشا چی یک صدا فحشهای ناموسی به بازیکن و داورو .... میدهند و صدا بردار تلوزیون مجبور می شود مسابقه رو برای لحظاتی بی صدا پخش کند و تازگی ها با چاقو هم وارد استادیوم ها می شوند، فحاشی و اربده کشی رو میتوان در گوشه و خیابان در دعواهای ناموسی، چاقو کشی ها که هر روز آمارش بالا میرود دید.

دل انسان می گیرد، آخر چه بر سر این سرزمین آمده؟ مگر میشود چنین چیزی را باور کرد؟ نمی دانم؟ اینجا دیاری است که حاکمان این بلا را بر سر مردم آورده اند یا همین حاکمانند بر خواسته از درون مردم و همان طوری هستند که مردم هستند؟ چه دشوار است این همرنگ شدن و چه سخت است فرار از این همرنگی،ولی غمی نیست، شنیده ام موجی شکل گرفته، که حاکمان آن را فتنه می خوانند ولی گویی این موج سبز است، به سبزیه بهار نیامده که منتظر زمستان است تا دانه های مانده در خاک تاریخ را آبیاری کند تا جوانه هایش از خاک سکوت و ماندگی سر بر آورد و بخشکاند ریشه دروغ و دو رویی آهی کشیدم و رفتم به پیش و به دنبال رنگی که شاید برازنده اینجا باشد و من هم به همان رنگ در آیم ...........

پرواز شماره یک (مطالب ارسالی دوستان)

2010-12-15T01:59:00.002+01:00

سلام ازل جان ، از مطالب و کاریکاتورهایی که دیدم خیلی لذت بردم و گفتم من هم در این روند شریک باشم و مطلبی را ارسال کردم.ممنون

پرواز شماره یک
همه جا تاریک است،جنگل پر از هیاهوست،چطور می شود قانون جنگل را زیر پا گذاشت و قانون جدیدی بنا نهاد وقتی اینجا جنگل است وپر است از روبهان حیله گر و گرگان دندان تیز کرده و کفتار های در کمین نشسته و کلاغان زیور دوست و گربه صفتان دست بوس .

نمی دانم شاید چون اینجا جنگل است قانون هم باید قانون جنگل باشد و یا اینکه چون قانون، قانون جنگل است اینجا جنگل نام گرفته و شاید هم قانون و جنگل مکمل یکدیگرند.
مسافرین محترم تا لحظاتی دیگر وارد آسمان ایران می شویم.............

همسفر کناریم گفت: اینجا ایران است، سرزمینی با قدمت چند هزار ساله، اینجا بوی کورش می دهد بوی تمدن، فرهنگ ، اینجا همه تاریخ سازند،همه اهل علم و ادب و هنر، اینجا سرزمین حافظ ها و سعدی هاست، سرزمین فردوسی ها و مولوی ها، اینجا سرزمین احساس است، احساس و عاطفه در همه موج می زند

دیگری می گفت: دلم لک زده برای وطنم........

احساس عجیبی داشتم ذوق کرده بودم ، احساس می کردم وارد سرزمین آرزوها می شوم، هیچ جایی ندیده بودم این همه تعریف وطنشان را بکنند، هر لحظه به زمان فرود نزدیک تر می شد قلبم سریع تر می زد ذهنم پر از افکار بود تا اینکه صدای تماس چرخ ها را با زمین شنیدم، احساس سنگینی داشتم گویی زمین با جاذبه ای چند برابر مرا به سمت خود می کشد، محو درزمان شدم نفس عمیقی کشیدم و به راه افتادم، می خواستم بنویسم از این سرزمین و نوشتم از هر آنچه دیدم.
رفتم به جلو به سمت خیابان های پر پیچ و خم و پر از دست انداز که در آن پر بود از تابلوهای راهنمایی، تابلوهای توقف ممنوع، مسیر یک طرفه است و در این میان تابلوی دور برگردان بیشتر از همه به چشم می خورد، انگار همه اینجا فقط به دور خود می چرخیدند، اینجا پر بود از چاله های عمیق سنگریزه ها و سرعت گیر هایی که اندازه ساندویچ هات داگ بود آن هم با نان اضافه، ما مدام در ماشین بالا و پایین میرفتیم و از خیابان های باریک و شلوغ و چراغ قرمزهایی که معلوم نبود کی سبز می شوند می گذشتیم

صدای بوق بوی دود، سرو صدا بیداد می کرد، گاهی وقت ها تصور می کردم ماشین ها می خواهند از روی هم سبقت بگیرند و رد بشن، همه اینجا مماس بازار حرکت می کردند

برایم خیلی عجیب بود، اینجا قانون بود، پلیس بود، چراغ راهنمایی بود، علایم راهنمایی بودند ولی هر کس جاده مخصوصی برای حرکتش داشت و هر کس به روش خودش می رفت، همه این علایم انگار سمبلی بودند، پلیس مجسمه ای بود که تنها حظورش را اعلام می کرد

درکش برام سخت بود،این سرزمین چیزی متفاوت با شنیده هام بود، تصمیم گرفتم هیچ قضاوتی نکنم و افکارم را دور بزنم مثل همون دوربرگردان ها( این اولین چیزی بود که اینجا یاد گرفتم، دور زدن)

به راهم ادامه دادم، در این سرزمین دور می زدم، تاب می خوردم و هر چه بیشتر تاب می خوردم سرم بیشتر گیج می رفت، اینجا نشانی از سرزمین چند هزار ساله نمی دیدم، بویی از تمدن فرهنگ نمی آمد، زندگی مردم شبیه همان خیابان های پر چاله چوله و دست اندازی بود که مدام در آن بالا و پایین می رفتند و در نهایت به تابلوی دور برگردان می رسیدند، اینجا نفس ها همه تنگ بود قدم ها سنگین، سرزمینی هزار رنگ، ولی جالب بود همه یک وجه مشترک داشتند

همه می گفتند ما بهترینیم

ما بهترین مذهب را داریم، ما بهترین تاریخ را داریم، ما بهترین مغزها را داریم، تمام اکتشافات دنیا بر گرفته از آیین ماست، سوپرمن ها و هرکول ها همه در سرزمین ما هستند انیشتین ها و ادیسن ها مال ما هستند، هیچ کس مثل ما نیست، بهشت از آن ماست، هر کی مثل ما نباشد در آتش است، خیلی با حال بود دولتش می گفت ما بهترین دولتیم مردمش می گفتند ما بهترین امتیم، ولی همه چیز خراب بود

دلم گرفت از آن چه بر زبان ها بود ولی چیزی دیگر نمایان

اینجا پر از سمبل ها بود پر از نشانه ها، پر از کتیبه ها و گردن آویز ها، پر از رسم و رسومات پر از دوربرگردان ها

اینجا مردمی را دیدم که نشان های اهورا مزدا به گردن آویخته اند و به آن چه گذشتگانشان داشتند می بالند، اینجا مردمی را دیدم که به دینشان مذهبشان افتخار می کنند که بهترین است و جز این نیست، این جا قدیسینی خدایی می کنند که در تاریخ گذشته اند، اینجا همه می دوند ولی معلوم نیست به دنبال چه، طوری با هم صحبت می کنند گویی فریاد می زنند ولی باز هم صداها شنیده نمی شود، اینجا پر از سرو صدا بود و طبل هایی که بر نداشته های خود می کوبند تا حد اقل صدایی داشته باشند

نمی دانستم چه کنم، شکه شده بودم،چه بر سر این دیار آمده بود؟ چه شده؟ اینجا بویی از تاریخ بویی از انسان های تاریخ ساز نمی آمد، مقصر که بود؟

آیا مقصر حاکمانند یا خود مردم؟

نمی دانستم چی بگم

آیا از ماست که بر ماست یا از دیگران است که بر ماست و یا اصلا چیز دیگری است که نمی دانستم؟

حتی نمی شد نفس بکشم، نمی دانستم کجا برم چطور حرف بزنم،حیرت زده بودم تا اینکه دوستی پیدا کردم، به من توصیه ای کرد و گفت در این سرزمین ضرب المثلی حکم فرماست که اگر می خواهی راحت زندگی کنی آن را به کار گیر، و آن این بود:

خواهی نشوی رسوا همرنگ جماعت شو

خیالم راحت شد که راه حلی پیدا شده تا کمی آرام بشم

تصمیم گرفتم پرواز جدیدی آغاز کنم تا ببینم و بفهمم مشکل از کجاست و چه بر سر این سرزمین ـآمده،رفتم به جلو پرواز کردم به درون این جامعه به درون انسان ها به دینشان، مذهبشان، آداب و رسومشان، احساساتشان، خواسته هاشان،دولتشان ،تصمیم گرفتم همرنگشان شوم،و چه سخت بود این همرنگ جماعت شدن، چه درد ناک بود تحمل این سیاهی که مرا در خود فرو می برد و همرنگ خود می کرد به طوری که دیگردرد نکشم و در سیاهی شناور باشم.......

اینجا ایران است سرزمین من – قسمت سیزدهم (مطالب ارسالی دوستان)

2010-12-15T01:57:00.003+01:00

آیا کسی میتواند بگوید این تصاویر را در شهرهایمان ندیده است :

بله این تصاویر همان کودکانی هستند که پشت چراغ قرمز هر چهار راهی میتوانید آنها راببینید ، کودکانی که با تمام وجود درخواست کمک از من،تو میکنند

کودکانی که به آنها قول دادیم که سرزمینی پر از مهر و محبت تقدیمشان کنیم

کودکانی که قرار بود کودکی کنند

کودکانی که در حال بزرگی هستند

کودکانی که قبل از آنکه بفهمند چگونه باید زیست کنند غم و کمبودها درونشان را فرا گرفته

کودکانی که باید در شهر و روستاهای خود میبودند اما امروز اینجا

کودکانی که به جای پرواز در کوچه ها درمیان اتومبیلها پرسه میزنند

کودکانی که در لابه لای درختان باید به دنبال پروانه ها جست و خیز میکردند اما امروز در میان توده ای از خودرو ها زیست میکنند

کودکانی که زندگی را فراموش کرده اند و با دستانی لرزان در پی سکه ای و یا شاید اسکناسی چشم دوخته اند

کودکانی که امروز هیچ آینده ای ندارند و طعم گرسنگی را با پوست واستخوانشان احساس میکنند

کودکانی که هیچ کجا جایشان نیست

کودکانی که فردای سرزمینم را میباید میساختند به چشمانشان که مینگری درونشان پر است از دردهای بیکران.

سرزمینی که ثروتش را همه میشناسند و حاکمانش در پی فراخ کردن جیبها ، سرزمینی که با منابع طبیعی طعم گرسنگی را کودکانش میچشنند ، طعم فقر، نداری ، طعم بدون امکانات بودن و طعم بیخانمانی ، دردی که قلب را میتراشد .

اما سخنی با شما حاکمان و شما سودجویانی که از وجود این کودکان برای افکار شیطانی خود استفاده میکنید و شمائی که به جز دروغ هیچ نگفته اید دستان این کودکان به زودی گردن همه تان را خواهد گرفت، شمایی که با تصمیمات غلطتان و افکار پوچتان این سرزمین را به اینجا کشانده اید ، بدانید با کمک و فشردن دستان تمام کودکان این سرزمین به زودی سلطه تان را به زیر خواهیم کشید

اینجا ایران است سرزمین من – قسمت دوازدهم (مطالب ارسالی دوستان)

2010-12-15T01:56:00.002+01:00

اینجا سرزمین من است جایی که حاکمانش برای مردم و ملت تصمیم میگیرند در جزئی ترین مسائل و حتی مسائل شخصی :

توزيع مجموعه «قهوه تلخ» متوقف شد

خبرگزاري فارس: توزيع سري جديد مجموعه «قهوه تلخ» به كارگرداني «مهران مديري» با ورود به ماه محرم متوقف شد.

به گزارش خبرنگار راديو و تلويزيون فارس، توزيع سري جديد مجموعه قهوه تلخ به احترام رسيدن ماه محرم متوقف شد و سري يازدهم اين مجموعه كه قسمت هاي 30، 31 و 32 سريال را تشكيل مي دهد، پس از دهه اول محرم توزيع مي شود.

من قصد حمایت از سریال را ندارم بلکه حاکمانی را هدف قرار میدهم که از زمانهای قبل دخالت و تصمیم در خصوص خوب و بد مردم را جز وظائف خود میدانند و امروز به جائی رسیده اند که حتی به راحتی وارد حریم خصوص افراد شده و به اظهار نظر میپردازند شاید در ظاهر آنچه را که بیان میکنم ساده باشد و حتی پیش پا افتاده اما یکبار دیگر درنظر بگیرید آنچه را که در سطرهای بالاتر خبر آن را نهادم آیا باید فرد یا افرادی برای دیدن حتی یک سریال ، آنهم توزیع شده در شبکه خانگی برای من تصمیم بگیرند که من ببینم یا که خیر .بله مشکل اساسی همین جااست که آنها میدانند من در خانه چه باید ببینم و یا چه بکنم یعنی آنکه من فهم ودانشی ندارم که خود تصمیم بگیرم .واقعا درد آور است اگر با تمام وجود بخواهیم به مسئله بنگریم .

امروز و حتی سالها است که حاکمان در سرزمین من با تصمیماتشان در حال تغییر تفکر و نگرش هستند ، تغییری که سبب میشود هیچ را به جز آنچه که آنها تشخیص میدهند را ندید و یا اصلا نباید که وجود خارجی داشته باشد .

شما که صدا و سیمایتان میلی شده و هرچه را که خودتان میپسندید را به خورد مردم میدهید ، واقعا مانده ام که کجا ودر کدامین باب سخن گفته شده تا انسانها باید به عزلت بنشینند واقعا چرا به جای مردم میاندیشید .

بله امروز در این فکر هستید که به واسطه اعتقاداتی که خودتان به وجود آورده اید ،خرافات بیشتری را ترویج دهید شاید که طول عمر بیشتری داشته باشید

اما این تفکر و نگاه شاید برای روز و یا روزهایی دوام داشته باشد واقعا به نوجوانان این سرزمین در روزهای آینده چه جوابی خواهید داد نوجوانانی که با حضور ماهواره ، اینترنت، فیلم و.. هرچه بیشتر با تهی بودنتان آشنا میشوند .

امروز با این طرز فکر محدود کننده ، دخالت و تصمیم گیری برای انسانها با واژه های چون ولایت و..... در حال سپری کردن روزگار هستید اما به نظرم این روزها به پایان خواهد رسید و مطمئن باشید که خودتان و طرز فکر محدودکننده تان هم به انتها میرسد .

یکی از دلیل های اصلی آغاز بحران در بالاترین – کارتون از ازل

2010-12-08T18:43:00.000+01:00

اینجا ایران است سرزمین من – قسمت یازدهم (مطالب ارسالی دوستان)

2010-12-08T13:39:00.003+01:00

مطلبی را امروز بیانش میکنم که ساعتها فکرم را مشغول کرده بود و نمیدانستم چگونه باید به آن مسئله پرداخت اما اصل موضوع، مطابق معمول که به خانه رسیدم همسرم کتابی را در دستم گذاشت و قبل از آنکه بگذارم حرفی بزند خواندم "براندازی نرم واقدامات پنهان"در همین موقع همسرم شروع به گفتن کرد. آری بچه همسایه که در سال دوم دبیرستان مشغول تحصیل است دارا ی درسی به نام آمادگی دفاعی هستند به سرعت گفتم خب آخه این چه ربطی به این کتاب دارد گفت معلمشان این کتاب را به آنها داده است و گفته کامل بخوانند و در موردراهکارهای براندازی نرم تحقیق کنند و بیاورند کلاس در موردش بحث کنند واقعا برای لحظاتی سرم گیج رفت برای یک بچه 14 و 15 ساله این کتاب آنهم با موضوعات خاص .

فقط صفحات اول را ورق زدم "فهرست مطالب" اعترافات دوستان در بند .

واقعا" در سرزمین من چه خبر است حاکمان آن با تمام وجود در حال ویران ساختن هستند با پر کردن مغزهای آینده سازان این سرزمین با افکاری پوچ .

واقعا متعجب شدم دانش آموزی که تا دیروز از مسائل سیاسی دورش میکردند امروز در این واژه ها غوطه ور است چگونه است که این نوجوان تا به دیروز در هیچ موردی حق سخن گفتن نداشت وحتی حق رای نداشت اما امروز باید در این خصوص اطلاعات داشته باشد تا روزهای قبل اینترنت و اطلاعاتش مخرب مغز آنها بود اما امروز باید از اینترنت جستجو کنند و مطالب بیاببند .

اما جالبترین قسمت آنجایی است که خامنه ای جمعیت کثیری از مردم را که در برابر دروغ و دزدی ایستادند را خارج از ملت میداند .

واقعا در این شرایط نوجوانان ما چه درک خواهند کرد آیا باید باور کنند که انسانهایی به جرم ایستادن در برابر زور و دزدی ،دروغ در زندان هستند آنها برانداز هستند یا آنچه را که اینگونه در محافل به آنها میخورانند صحیح است

اما تا کجا به پیش خواهید رفت .

رسالت (مطالب ارسالی دوستان)

2010-12-08T13:36:00.002+01:00

هرکدام از ما وقتی کلمه رسالت را می شنویم برداشتها و تعابیر متفاوتی داریم. هرکس آنرا به نحوی برای خود تعریف می کند. اما تعریفی که اغلب ما داریم این است که آنرا مختص به پیامبران و رسولان میدانیم، به یاد حضرت محمد و دیگر رسولان می افتیم. وظیفه ای که هر رسولی به عهده دارد. فرستادگانی که پیامهایی را از جانب خداوند برای مردم می آورند.آنچه را که صحیح است برای مردم بازگو کنند و آنها را از آنچه که به اشتباه در حال انجامش هستند باز دارند.

در واقع من قصد ندارم در خصوص رسالت رسولان و انبیا و پیامبران چیزی بگویم یا وظایفشان را تعریف و یا محدود به پیغام رسانی کنم بلکه قصدم بررسی این کلمه و یا بهتر بگم این مفهوم از دیدگاه دیگری است.

گاهی که برای قدم زدن به خیابان می روم به انسانها نگاه می کنم. هرکس برای خود مشغول کاری است. عده ای مشغول خرید و تهیه و تدارک وسایلی برای خانه، عده ای فروشنده گی، گروهی در حال نظافت خیابانها و معابر عمومی، کودکانی که یا از مدرسه باز می گردند و یا مشغول بازی هستند،پدران و مادرانی که سخت در تلاشند برای زندگی و فرزندانشان و یا مسن تر هایی که به پارک آمدند تا هوایی تازه کنند و یا نرمشی انجام دهند و ... خلاصه اینکه هرکس در هر سنی چه یک کودک خردسال و چه یک انسان سالخورده همه و همه مشغول و سرگرم این زندگی هستیم و به نحوی در حال گذراندن عمر و ساعاتی هستیم و اسم این چرخه را زندگی کذاشتیم.

هرکس در این چرخه زندگی به گونه ای در حال تلاش است؛ تلاش برای تامین معاش، تلاش برای زندگی بهتر، تلاش برای اندوختن بیشتر، تلاش برای آینده، تلاش برای آموختن، تلاش برای یاددادن، تلاش برای سازندگی و یا تلاش برای لذت بردن هرچه بیشتر از زندگی و ...

هرکس بنا به هدف و انگیزه و علاقمندی که دارد زندگی می کند و قدم برمی دارد و عده ای هم چشم انتظار اینکه زندگی چه به آنها می بخشد روزها را سپری می کنند که شاید فردا توفیقی شد و اتفاقی افتاد. اما شاید برای هرکدام از ما این اتفاق افتاده باشد که در این جریان روزمرگی و تکرار جایی بیاستیم و فکر کنیم و از خودمان بپرسیم که این همه تلاش برای چی؟ این همه تکرار برای چیست؟ به عمری که پشت سر گذاشتیم نگاهی بیاندازیم و کارهایی که انجام دادیم. و یا به روزها و لحظه هایی که در پیش رو داریم که اطمینانی هم به بودنشان نیست، چه کار می خواهیم بکنیم آیا باز تکرار و تلاش. و اما این تلاش از برای کسب کردن چیست؟

هر وقت به این نقطه از زندگی ام می رسم با همه این پرسشها به یاد سخنی که دوستی همیشه تکرار می کرد می افتم. می گفت همه ما رسولانیم. هرکدام ما از برای رسالتی آمده ایم.

و این مسئله ای است که ما فراموش می کنیم و از آن غافل می شویم. در واقع ما برای رسالتمان زندگی می کنیم، هر کارمان و تلاشمان در جهت انجام رسالتمان است. آن وقت زندگی تکرار روزها نیست آن وقت زندگی فقط گذران عمر و زمان نیست. زندگی از کودکی ، سالخورده شدن و رفتن نیست. اما ما این مسئله را فراموش می کنیم و زندگی و عمر را محدود می کنیم به تکرارهای هر روزه. در واقع انسان بودن ما در زندگی کردن ما تعریف میشود نه هیچ چیز والاتر. همانطور که رسولان زندگی می کردند و کار و تلاش و امور انسانی خود را داشتند و رسالت و وظیفه خاص خود را به جا می آوردند شاید هرکدام از ما نیز برایمان وظیفه ای است فراتر از آنچه که به عنوان کار و شغلمان می شناسیم وظیفه ای که در سراسر زندگیمان در لحظه لحظه آن جاری است وظیفه ای که بودنمان را معنا می بخشد وظیفه ای که انسان را از دیگر موجودات متمایز می کند. اگر انسان خود را اشرف مخلوقات می نامد این برتری در چیست؟ آیا فقط به قدرت اندیشیدن و سخن گفتن از دیگر موجوات متمایز می شویم؟ پس چرا با وجود این همه پیشرفتی که انسان در زمینه های علوم مختلف داشته اینقدر گرفتار مسائل و مشکلات گوناگون است؟ چرا انسانها هر روزه با وجود دستیابی به امکانات و رفاه بیشتر گرفتار انواع نگرانی هستند و همه به دنبال آرامش و تعریفی برای خوشبختی می گردند؟ چرا هر قدرتی تهدیدی است برای جوامع بشری به جای سازندگی و صلح؟ چرا انسانها هر روز از هم دورتر می شوند با وجود اینکه هر روز خانه هایمان کوچک تر می شود.

آیا اگر زندگی را اینگونه تعریف کنیم انسان جز رباطی نیست که در خدمت زندگی و خواسته های نامحدود خود است؟ آیا این انسان است که با توانایی هایش با ید زمام زندگی را در دست بگیرد و گرفتار بازی ها و رنگهای آن نشود؟

وقتی به اطرافمان نگاه می کنیم به طبیعت و زندگی که جاری است همه را در حال انجام کاری می یابیم گویی هر یک از آنها نیز رسولانی هستند و پیام رسانانی برای ما، از شب تاریک که با دمیدن صبح رنگ می بازد، ستاره ای که در تاریکی شب می درخشد و راه می نمایاند، خورشید تابان که تاریکی را می زداید و نور و زندگی را می بخشد، درختانی که بعد از هر مرگی جوانه می دهند و به بار می نشینند، آب که حیات می بخشد و پاکی و طراوت، خاکی که می رویاند و ...

پس در این دنیایی که همه و همه چیز رسولی است و پیام رسان، انسان چه پیامی خواهد داشت؟

«گل آفتابگردان رو به نور می چرخد و هیچ وقت چیزی را با خورشید اشتباه نمی گیرد آفتابگردان راهش را بلد است و کارش را می داند نام آفتابگردان همه را به یاد آفتاب می اندازد»

اما انسان رو به چه چیز می رود و آیا راهش را می داند و کارش را بلد است و آیا هر کوره راهی را راه نمی داند. و به راستی نام انسان همه را به یاد چه چیز می اندازد؟
«پرنده بر شانه های انسان نشست. انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت: اما من درخت نیستم تو نمی توانی روی شانه ی من آشیانه بسازی. پرنده گفت: من فرق درختها و انسان ها را خوب می دانم اما گاهی پرنده ها و انسان ها را اشتباه می گیرم. انسان خندید و به نظرش این خنده دار ترین اشتباه ممکن بود. پرنده گفت: راستی چرا پر زدن را کنار گذاشتی؟ انسان منظور پرنده را نفهمید اما باز هم خندید. پرنده گفت: نمی دانی در آسمان چقدر جای تو خالی است.غیر از تو پرنده های دیگری را هم می شناسم که پر زدن از یادشان رفته است.»

ما انسانها شاید فراموش کرده ایم که چه توانایی ها و قابلیت هایی داریم و زیستن اصلی مان چگونه است. از یاد برده ایم که می توانیم پرواز کنیم و راه رفتن را برگزیده ایم.

آیا زمان آن نرسیده است که آزادی و پرواز در آسمان آبی را به یاد آوریم؟ رسالتمان را باز شناسیم و آنرا به یاد آوریم و انسان بودن را به گونه ای دیگر معنا ببخشیم نه آنچه که امروز از خود ساخته ایم.

متن ها گزیده ای از کتاب شعر خانم عرفان نظر آهاری.

مهدی یحیی نژاد: بالا بالا بالاتر - کارتونی از ازل

2010-12-03T00:19:00.001+01:00

آیا بالاترین بدون تعداد زیادی از کاربرانش، بالاترین خواهد ماند؟!

چرا بالاترین را تحریم می کنم؟ (مطالب ارسالی)

2010-12-01T20:14:00.001+01:00

چون اگر بخوام در یه منطقه غیرآزاد زندگی کنم، خیلی جاهای دیگه تو دنیا هست. چون اگر بخواهم مذهب، برتر بودن یا نبودنم رو نشون بده، جاهای دیگه ای هم هست، چرا بالاترین؟

چون اگر بجای کارکردم، ثبت شدگی یا نشدگی آی دیم، هست و نیست آی دیم رو تعیین کنه، حتما خیلی جاها میشه کار کرد. اگه هزاران نفری که هیچ جا هیچ کسی یه رسانه بهشون نمی ده که حرفشون رو بزنن و سعی کردند تو این بلبشور به بالاترین اعتماد کنند و حرفشون رو بزنند رو میشه ندیده گرفت و گفت : "چهاردیواری، اختیاری"؛ حتما که میشه هنوز درجایی دیگه بدنبال شنیدن صداهای مختلف و آزادی بیان گشت.

اگه یه سوالی داری که سوال صدها نفره و می تونه بی جواب بمونه، حتما می تونی احتمال بدی که فردا اگه شدن چند میلیون، بازم بی جواب می مونن. پس حتما می تونی احتمال بدی که می تونه جای دیگه ای باشه که حتی اگه بهت جواب نمی ده، اجازه بده همونجا خودت به خودت جواب بدی

بالاترین رو تحریم می کنم، تا وقتی تحریمم رو دید، بگه "با بودن و نبودن تو بالاترین هیچیش نمیشه." اون وقت خیلی بعدها بشینه فکر کنه: "بالاتر چی معنی میده؟ بالاترین معنیش چیه؟ اگه صدها نفر احساس کردن که دیگه اینجا نمیشه حرف زد، اکسیژن کافی وجود نداره، اینجا هنوز بالاترینه؟ " بعد زیرپاش رو نگاه کنه و فکر کنه: "اینجا خیلی پایین نیست؟ پاهام رو زمین نیست؟ نکنه یه روز از اون بالا افتادیم و خبر نداریم؟"

بالاترین رو تحریم می کنم، چون به گفته زیدآبادی اعتقاد دارم :

" احمد زیدآبادی: همه چیز را می توان قربانی زندگی کرد، مگر شرافت را"

و بنظرم یه آی دی رو می تونی به خیلی قیمت ها داشته باشیش، جز شرافت.
بالاترین رو تحریم می کنم، تا وقتی که دارم یه روز خودم رو نگاه می کنم، بگم: یه روزی یه جایی داشتند آزادی رو به زنجیر می کشیدند، من یه حلقه از اون زنجیره نشدم.

جنبش سبز - طرحی از ازل

2010-11-06T21:19:00.000+01:00

احمدی نژاد راست گفت، سران کشور روسیه را شیطان فریب داده است - کارتونی از ازل

2010-11-04T22:16:00.000+01:00

درخواست جمهوری اسلامی برای عضویت در نهاد 'زنان سازمان ملل' - کارتونی از ازل

2010-11-02T22:14:00.001+01:00

اینجا ایران است سرزمین من – قسمت هفتم (مطالب ارسالی)

2010-10-31T02:00:00.031+02:00

با هم ابیاتی را تکرار کنیم شاید به یاد آوریم روزگار کهنمان را

دي شيخ با چراغ همي گشت گرد شهر كز ديو و دد ملولم و انسانم آرزوست

ادب مرد به ز دولت اوست

اما به پیش آیید راهمان زیاد دور نیست همین نزدیکی است خود ببینید که گذشتگانمان چه گفتند و چه شد

http://shafaf.ir/fa/pages/?cid=31957
علی اکبرجوانفکر مدیر عامل خبرگزاری جمهوری اسلامی که ریاست ارگان رسمی دولت را بر عهده دارددر گفت و گو با هفته نامه اصولگرای مثلث ، در پاسخ به سوالی درباره انتصاب نمایندگان ویژه رئیس جمهور در امور بین الملل ، وزارت خارجه را یک دستگاه خموده و فشل خوانده كه فعال كردن آن نيازمند يك مديريت كاملا هوشمندانه مثل خود آقاي احمدي نژاد است
http://shafaf.ir/fa/pages/?cid=31946
حمیدرضا حاجی بابایی وزیر آموزش و پرورش: سازمان‌ها این همه ناهار می‌دهند، ما حرفی نداریم، یکبار به فرهنگیان افطاری دادیم، گفتند از کجا آوردی؟ از قبر جنابعالی. وی که در این همایش به راستگویی تاکید داشته، افزوده: " آموزش و پرورش یعنی این که دروغ نگویم، چون راستگویی خوب است
http://www.bultannews.com/fa/pages/?cid=32329
کامران دانشجو وزیر علوم دولت احمدی نژاد با فاصله چند روز از تصفیه گسترده رؤسای دانشگاهها، این بار سمت و سوی حمله خود را متوجه نهاد دانشگاه و کارکرد آن کرد و با به‌کارگیری ادبیاتی غیر متعارف، هشدار داد که اگر در دانشگاهی مراسم مذهبی برگزار نشود، یا صدای اذان ظهر در آن بلند نشود و یا نمازخانه نداشته باشد، باید آن را با خاک یکسان کرد.
http://sahamnews.org/?p=6911
محمد رضا رحیمی معاون اول رئیس جمهور ایران سازمان ملل را بی خاصیت و وابسته توصیف کرد و ….. استرالیایی‌ها که یک مشت گله دار هستند نیز به آنها پیوسته‌اند.
بخش پایانی اظهارات معاون اول به توصیف انگلیس اختصاص داشت. رحیمی انگلیس را استثمارگر و استعمارگر پیر توصیف کرد و عنوان کرد که این کشور هیچ ندارد و نه آدم‌هایش آدم و نه مسئولانش مسئول هستند و حتی منابع زیر زمینی ندارد و یک مشت خرفت هستند ……و جوانی که الان نخست وزیر است احمق‌تر از قبلی است و گویا خداوند آنها را نوکر آمریکا و صهیونیست‌ها آفریده است.
http://www.risheh.com/view-4634.html
محمود احمدی نژاد رئیس جمهور : می دانم کجایشان سوخته است آنقدر قطعنامه صادر کنید تا قطعنامه دانتان پاره شود
http://www.akharinnews.com/index.php?option=com_content&task=view&id=7718&Itemid=36
مرده شور خودتان و میز مذاکره‌تان را ببرد که دنیا را به لجن کشیده‌اید، رژیم صهیونیستی را سگی دانست که از سوی آمریکا در منطقه رها شده تا به بهانه او ملت‌های منطقه را بچاپند.
http://shafaf.ir/fa/pages/?cid=30975
سید علی خامنه ای رهبر حکومت ضمن میکروب خواندن مخالفان خود فتنه ۸۸ کشور را واکسینه کرد !
او گفت: "هوشیاری مردم در مقابل فتنه ۸۸ موجب واکسینه شدن کشور و مردم در مقابل میکروب های سیاسی و اجتماعی شد".
http://www.peykeiran.com/Content.aspx?ID=23201

آقای احمدی نژاد، آینه که دروغ نمی گه! - کارتونی از ازل

2010-10-29T22:44:00.000+02:00

احمدی نژاد بازوبند پهلوانی گرفت - کارتونی از ازل

2010-10-27T22:38:00.002+02:00

بازوبند پهلوانی کشور به کمر احمدی نژاد بسته شد - کارتونی از ازل

پیام آقای نوری زاد- بخش سوم (مطالب ارسالی)

2010-10-27T20:52:00.000+02:00

بسم الله الرحمن الرحیم

پیام آقای نوری زاد- بخش سوم

از مسائل دیگری که در نامه آقای نوری زاد به آن اشاره شده مسئله "نقد" است:

« یکی از جرمهای من، نقد حضرتعالی است. دو سال از سهسالونیم حبس من، و عدهای دیگر چون من، به همین خاطر است: نقد مشفقانه. که قضات مأمور و معزول ما، آن را به توهین ترجمه کردهاند. در آمریکا، انتقاد از بزرگان حکومتی، بدون استثناء، امری رایج و جاری است. در ایران مگر نویسندهای، خطیبی، روشنفکری، فیلمسازی، هنرمندی، میتواند به دزدیهای یک وزیر، و خطاهای یک روحانی، و بیقانونیهای یک قاضی، و نقد رهبر نزدیک شود؟ نقد شخص اول آمریکا، یکی از امور متداول رسانههای آن کشور است. و نقد رهبر در جامعۀ ما، ظاهراً یک رؤیای دست نیافتنی! شما را بهخدا، آمریکاییها، با عنایت به همه جنایاتی که در سراسر جهان مرتکب میشوند، به فهم، به مدنیت، به رشد، به عقل، و به درستی دست یافتهاند یا ما؟»

اگرچه امروزه نقد کردن رهبر و به اصطلاح بزرگان حکومتی و دولتی امکان پذیر نیست و گناهی است بس بزرگ که مستوجب زندان و مجازات و محرومیت می باشد ، اما این مسئله در کشور ما تبدیل به یک فرهنگ شده است. در اینجا می خواهم از واژه خود آقای نوری زاد استفاده کنم یعنی بی تعریف. این مسئله در جامعه ما تبدیل به یک بی تعریف شده است اگرچه که بعضی از ما فکر می کنیم که خیلی نقد پذیر هستیم اما شاید حفظ ظاهر را یاد گرفتیم و تمرین کردیم و اینکه درونمان چه می گذرد خود می دانیم و خدا.

همان طور که ایشان اشاره کردند این اتفاق یک رشد مدنی است. یعنی ما برای اینکه بتوانیم در سطح فردی و اجتماعی رشد کنیم نیازمند وجود این مسئله و داشتن روحیه نقد پذیری هستیم. باید نیاز به آن را درک کنیم و نگاهمان به آن به عنوان یک توهین یا دشمنی نباشد بلکه از آن به عنوان راهکاری برای رشد خودمان و اطرافمان بهره ببریم.

این مسئله را در فرد فرد خودمان می توانیم ببینیم حتی نسبت به نزدیکانمان و کسانی که دوستشان داریم. در وهله اول عکس العمل و واکنش ما ناراحتی است که چرا نسبت به فلان مسئله و عملکرد من تذکر داده شده و یا اعتراض شده. در واقع ناراحتی ساده ترین و کم خطرترین عکس العملی است که ممکن است در مقابل کسانی که نسبت به آنها ابراز دوستی و نزدیکی می کنیم اتفاق می افتد و هرچه این فاصله بیشتر شود تعبیر و ترجمه و برداشت ما شدیدتر و میزان عکس العمل ها حادتر می شود و بالطبع پذیرش ما کمتر شده یعنی اگر در مورد اول حداقل انتقاد را بشنویم در موارد دیگر حتی حاضر به شنیدن هم نخواهیم بود. البته فرض را بر یک انتقاد درست و سازنده و با نیت صحیح می گذاریم نه هر برخورد نادرستی به عنوان انتقاد. یعنی انتقاد کردن بهانه ای و مجوزی در دستمان نباشد برای هر نوع سخن و رفتاری و نقد کننده هم باید اصولی را برای این کار رعایت کند.

هر کدام از ما یا شخصاً این حالت را تجربه کردیم یا در اطرافمان شاهد آن بودیم ولی اینکه چرا این مشکل برای بسیاری از ما وجود دارد به نگاهی که به این مسئله داریم بر می گردد یعنی فکر می کنیم که شخص انتقاد کننده نسبت به ما خصومتی دارد یا قصد ایجاد ناراحتی و کدورت. یا اینکه دوست داریم یا انتظار داریم از طرف همگان تایید شویم و یا رفتار و گفتار خودمان را آنقدر صحیح می دانیم که چنین اجازه و حقی را به فرد مقابل خود نمی دهیم که نسبت به ما انتقاد یا نظر مخالفی داشته باشد در حالیکه همگان را با مقیاس خودمان و علایق و سلایق خودمان می سنجیم و چنین چیزی را بر آنان نمی پسندیم. و یا زمانی که مسئله ای در کسی به نظرمان مشکل می آید بجای تذکر به او می گذریم با این فکر که اگر بگویم ناراحت می شود، دوستیمان به هم می خورد، کدورت پیش می آید و ... این تفکرات است که برای ما موانع ایجاد میکند.

این موضوع را یکی از دوستانم که اتفاقا در ایران هم زندگی نمی کنند به من یاد داد وقتی که من به ایشان اعتراض کردم که چرا نسبت به یکی از دوستان مشترکمان اینقدر سختگیر است و هر بار در هر تماس تذکراتی می دهد که باعث دلخوری دوستمان شده است. به من گفت شما وقتی از مشکلی که در دوستتان می بینید می گذرید در واقع حق دوستی را به جا نیاورده اید. اگر شما ملاحظه می کنید که دوستتان ناراحت نشود در واقع به او محبت نمی کنید دارید به این دوستی خیانت می کنید و من اسم این ملاحظه کاری ها و نادیده گرفتن ها را دوستی و محبت نمیگذارم.

این حرفشان خیلی برایم تکان دهنده بود که ما چطور و چقدر اشتباه این مسئله را تعبیر می کنیم و نسبت به خودمان و دوستان و اطرافیان و نزدیکان و یا فرقی نمی کند در هرجایی که قرار می گیریم در هر جامعه ای، کوتاهی می کنیم چه آن زمان که باید نقد کنیم چه آن زمان که باید نقد پذیر باشیم.

در واقع انتقاد یک ابزار است، یک راه کار است برای برطرف کردن مشکلات و یا پیدا کردن راه حل برای آنچه که درست نیست. یک روش گفتگو هست که این امکان را ایجاد می کند که خودمان را از نگاه های دیگر و با چشمان دیگر بنگریم ، نقاط ضعمان را و سعی در برطرف کردن آن نماییم البته اگر که فکر می کنیم که مشکلات باید برطرف شوند یا نه باید مشکلاتمان را زیر هزاران پرده پنهان کنیم به آن نقش و رنگ و لعاب بدهیم و سعی کنیم آنرا هرچه زیباتر به نمایش بگذاریم و دیگران از این زیبایی ساختگی تعریفها و تمجیدها کنند و باورمان شود که به راستی چقدر زیباییم.

اما در واقع زشتی در وجود ما هست که نباید باشد و اگر چشمی آنرا دید بپذیریم اگر که می خواهیم به واقع زیبا باشیم نه تنها یک تصویر ساختگی.

اگر خواهان دموکراسی در جامعه مان هستیم باید آنرا ابتدا در خودمان بوجود آوریم و در جامعه کوچک خانواده مان و بین دوستانمان آنرا تمرین کنیم. یاد بگیریم که همدیگر را بشنویم و به شنیده هامان فکر کنیم و اگر به نظرمان درست بود آنرا بپذییم.

جمعی از دوستانی که باهم بسیار صمیمی و نزدیک بودیم به سفری رفتیم. و همه چیز ظاهراً بسیار عالی می گذشت یکی از دوستان پیشنهاد داد که بیایید از هم انتقاد کنیم یعنی به جای اینکه از هم تعریف کنیم ایرادهای همدیگر را بگوییم. باورش سخت بود که از یک انتقاد ساده کار به بحث و دعوا رسید. و دیدیم که در این مدت ایرادهای همدیگر را از هم پنهان می کردیم و فکر می کردیم که باید به همین نحو به دوستی مان ادامه دهیم حتی اگر آن مسئله برایمان آزاردهنده بود سعی در تحمل آن می کردیم تا برطرف کردنش. این تجربه ای بود که باعث شد تصمیم بگیریم این فرهنگ و روش را در بین خودمان تمرین کنیم. که بدور از هر قضاوتی برای بهتر شدن همدیگر تلاش کنیم.

در ابتدا کار دشواری است و نیاز به تغییراتی دارد اما کم کم می توان اثرات آنرا چه درخودمان و چه در جامعه مان ببینیم و آنرا به رویایی دست یافتنی تبدیل کنیم.

آقای نوری زاد در جایی دیگر از نامه شان اشاره می کنند:

«آمریکاییها آنقدر از خود مطمئناند و به زیرساختها و استوانههای فرهنگی و اجتماعی خود باور دارند که دراختیار نهادن تریبون برای مخالفین خود را یک زنگ تفریح میدانند. آنچنان که صدها تریبون رسمی خود را در اختیار آقای احمدینژاد میگذارند و او، با حسی از پیروزی به وطن بازمیگردد و برای خود جشن پیروزی بهپا میکند. پیروز آنانند که به چنان رشدی رسیدهاند که شنودن سخنان مخالفین خود را جزیی از شاکله فهم اجتماعی و سیاسی خود میدانند.»

بله پیروز آنانی هستند که توانستند در خود و جامعه خود به این دستاورد برسند و از ثمره های آن بهره مند شوند.

به امید روزی که ما نیز با تلاشهامان شاهد چنین امری در جامعه مان باشیم.

پیام آقای نوری زاد- بخش دوم (مطالب ارسالی)

2010-10-27T20:51:00.000+02:00

از مسائل دیگری که در نامه آقای نوری زاد به آن اشاره شده و می توان گفت از مشکلات موجود در جامعه و همچنین در هر کدام از ماست مسئله دروغ و ریاست:

«مردمان آمریکا به‌گونه‌ای تربیت شدهاند که اغلب دروغ نمیگویند، و از دروغ و دروغگو متنفرند. این اخلاق جاری، به صورت یک فرهنگ رایج، در همۀ ارکان حکومتی نیز رخنه کرده است.»

«یکی از این رذیلهها، «ریا» است. این ریا، به دلایلی که جای واگشایی آن اینجا نیست، در سالهای پس از انقلاب اسلامی، به یک نهضت رایج، و اخلاق مستمر در کشور ما بدل شده است. شاید در هیچ کشوری همانند کشور ما، مردمان، در مواجهه با مسؤلان و بزرگان دینی، به ریا روی نمیبرند. مثلاً استاد دانشگاهی که به محضر شما راه مییابد، بلافاصله لباسی از ریا میپوشد، در آمریکا، یک «بی¬تعریف» است. یعنی مردم، ریا را نمی¬فهمند. با آن آشنا نیستند. همه، همانی هستند که آنند»

بله همان طور که ایشان گفتند دروغ گویی یک فرهنگ است. یک تفکر و طرز رفتار است. در کشور ما به دلیل آموزه های دینی و اعتقادات، مردم از دورغ گویی نهی شده اند اینکه اگر دروغ بگویی خدا تو را مجازات می کند و این ترس در واقع مانعی باشد که فرد دروغ نگوید. در حالیکه ذاتاً دروغگویی عمل ناصحیحی است که باید از آن پرهیز شود. دروغگویی چیزی است که با فکر و تربیت ما آمیخته شده است یعنی باید از خودمان بپرسیم که اگر مجازات دروغ گویی برداشته شود آیا بازهم کسی دروغ می گوید یا نه دلیلی برای اینکار نمی بیند. اگرچه که در کشور ما و جامعه ما با وجود همه تفکرات دینی و یا این مجازاتها متاسفانه بسیار شاهدش هستیم. و این مسئله ای است که نمی توانیم آنرا انکار کنیم. اگرچه در سطح کلان جامعه در حاکمان و دولتمردان به وفور می بینیم که اگر خلاف این باشد جای تعجب است برایمان، اما در واقع در فرد فرد ما وجود دارد چرا که همیشه آنرا به عنوان یک راه حل در فکرمان داریم شاید هم اسم مصلحتی یا اسمهای دیگری بروی آن بگذاریم ولی این واقعیت را تغیر نمی دهد. در واقع به خاطر مشکلات دیگری که داریم راهی دیگر جز دروغ گویی برایمان باقی نمی ماند چرا که اگر دروغ بگوییم یک مشکل داریم که دروغگویی است ولی اگر راست بگوییم با چندین و چند مسئله روبه رو می شویم که بایدجوابگوی همه آنها باشیم. از خانواده مان گرفته در ارتباط همسران، والدین با فرزندان، همسایه، دوست، فامیل و آشنا و تا بزرگتر آن در مدرسه و محیط کار و شهر و ... . امروز اعتراض می کنیم که چرا دولت به مردم دروغ می گوید به شعور و فهم مردم توهین میکند، چرا فلان مسئول در فلان اداره دروغ می گوید و ... فرزندمان به ما دروغ میگویند در حالیکه باید بپرسیم چرا؟ چطور مردمان یک کشور توانستند این حالت را به وجود بیاورند؟یا شاید اصلا از اول چنین چیزی وجود نداشته براشون؟ به نظرم این مشکل باید در کنار مشکلات دیگر دیده شود و حل شود نه به تنهایی. اینکه به چه دلیل ما دروغ می گوییم آیا تنها یک عادت شده برامون یا ساده ترین کار به نظرمان می رسد؟ آیا چیزهایی برای پنهان کردن داریم که گفتنشان ایجاد مشکل می کند یا منافعی در قبال آن کسب می کنیم یا ما برای همدیگر فضایی ایجادکردیم که دیگران را با رفتارمان وادار به دروغگویی می کنیم و یا خیلی دلایل دیگر که دانسته یا نادانسته این فرهنگ و تربیت را در بین ما ایجاد کرده است.

مسئله دیگری که ایشان مطرح کردند ریا هست که بی ارتباط با دروغگویی نیست یا شاید بتوان گفت نوعی از دروغگویی است. گاه اینقدر این مسئله در ما عمیق است که نادانستنه مرتکب آن می شویم. نه تنها در رفتارمان و گفتارمان حتی در احساسمان نسبت به هم اینکار را می کنیم . همیشه هم نفع و ضرر مالی در میان نیست به بهانه های مختلف به تملق و چاپلوسی هم می پردازیم. گاه رسم و رسومی دست و پا گیر برای خودمان ساختیم که نه قلباً بلکه از سرناچاری خودمان را ملزم به انجام آنها می دانیم و به دروغ و ساختن تصویری ظاهری سعی در نشان دادن رضایت خود داریم. در ارتباطمان با همدیگر در دوست داشتن هامان. آنقدر این مسئله عمیق شده که گاهی حتی نمی توانیم خود واقعی مان را تشخیص بدهیم که ما کی هستیم چی هستیم و چه دوست داریم همیشه به خاطر دیگران به خاطر خوشحالی یا ناراحتی شان، به خاطر عرف جامعه، به خاطر رسومات، به خاطر طرز برداشت دیگران از کارهای ما و ... نقابی بر چهرمان می زنیم و چقدر هنرمند شدیم در اجرای نقش های غیرواقعیمان. و هر روز نسبت به هم بی اعتمادتر می شویم و فضایی برای خومان ساختیم که همیشه فکر می کنیم دیگران یا دروغ می گویند یا اگر کمی منصف باشیم درصدی احتمال می دهیم شاید چیزی غیر از این باشد.

وقتی گفته می شود که در جامعه ای "ریا" یک بی تعریف است تصور چنین جامعه ای بدون ریا برای ما بی تعریف است. و خود ما هر روز نه تنها از این جریان دوری نمی کنیم بلکه به آن دامن می زنیم و به وخامت آن کمک می کنیم.

اگرچه ما به فرهنگ مان بسیار می بالیم اما باید بدانیم که گرفتار خیلی مشکلات هستیم چه شخصی و چه در سطح کشورمان و نیاز داریم که خودمان را از خیلی چیزهایی که به آن آلوده شدیم پاک کنیم و لازم داریم که نگاه و فکرمان را تغیر بدهیم سخت تلاش کنیم و یکدیگر را یاری کنیم.

آقای نوری زاد در جایی از نامه شان به مسئله ظلم اشاره کردند:

«وقوع یک چنین حادثههایی یعنی ظلم. ظلم است که دست به ریشۀ انقلابها و زحمتها و فداکاریها میبرد، و بساط برقراری یک حکومت را در هم میپیچد. »

ایشان از ظلم حاکمان بر مردمان گفتند که مصداق آن را بسیار می بینیم و می دانیم. اما به نظرم ظلم می تواند ابعاد و شکلهای مختلفی داشته باشد. ظلم ما بر دیگران و بر خودمان.

از دوستی آموختم که می گفت هرکدام از ما وقتی کاری را که باید انجام دهیم کاری که به آن موظف و متعهد شدیم کاری که براساس اصول و موازین صحیح است، با انجام ندادن آن در واقع ما به خودمان ظلم کردیم و مرحله بعد به دیگران. چراکه در جایی که باید گامی به جلو بر می داشتیم ایستادیم یا به عقب برگشتیم ما در واقع از همه امکانات و شرایطی که در اختیارمان است نتوانستیم به درستی بهره ببریم.

هرگاه ما اصولی را زیر پا می گذاریم اولین ظلم را در حق خودمان انجام می دهیم چرا که آنچه را که ناصحیح است بر خودمان پسندیدیم و آنرا وارد خودمان کردیم. و بر همین اساس با دیگران و جامعه و کشورمان در ارتباط خواهیم بود. و به قول آقای نوری زاد ریشه درستی و زحمت ها و تلاشمان را در خودمان نابود می کنیم در جاییکه من دروغگویی یا ریا یا قضاوت و تهمت در مورد دیگران و هزاران هزار کار ناصحیح دیگر را به راحتی انجام می دهم و همین طور به دیگران نیز اجازه انجامش را می دهم من نیز یک ظالمم. بر خودم و دیگر انسانها. اگر امروز حکومت ما با فشارهای اقتصادی، ایجاد خفقان و عدم آزادی بیان، با نادیده گرفتن حقوق مردم بر آنها ظلم می کند ما نیز به شیوه ای دیگر بر خودمان ظلم می کنیم در جایی که باید به جلو گام برداریم در جاییکه باید به ساختن خودمان و دیگران وفرهنگ و افکارمان بپردازیم اگز بیاستیم و این تغییر را نپذیریم.

آنچه را به دیگران می پسندی بر خود نیز بپسند - کارتونی از ازل

2010-10-25T21:39:00.001+02:00

آیا موافق حقوق مساوی برای زنان و مردان هستید؟

تحصیل زبان مادری،‌ تحصیل به زبان مادری یا هیچکدام؟! - کارتونی از ازل

2010-10-23T22:27:00.000+02:00

زندانی - کارتونی از ازل

2010-10-21T21:36:00.000+02:00